INSURRECTION/ SP MPs rebel, drag Gjati to vote on territorial division!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

2026-10-14 22:53:39Pikëpamje SHKRUAR NGA YLLI MANJANI

There is a line that separates protest from violence, civic discontent from destabilization, and the exercise of a constitutional right from activity that aims to paralyze the normal functioning of the state.

This limit is not determined by the number of protesters, the severity of the slogans, or the radicalism of the political demands. It is determined by the nature of the actions, their organization, their continuity, and, above all, by the goal they aim to achieve.

This is precisely where the need arises to look at what is happening with a cool head.

We no longer have an ordinary protest before us. We do not have a spontaneous outburst of discontent, nor even a revolution in the classical political sense of the word.

We are faced with a phenomenon of public violence, with elements of organization and continuity, that raises serious doubts about a much greater goal than the expression of dissatisfaction.

Spontaneous violence can erupt suddenly, but it cannot be sustained indefinitely without a mechanism that fuels it.

Let's analyze the facts, without emotions and without political prejudice.

The violence continues for hours. Its main actors remain largely anonymous. There is no identifiable leadership that publicly takes responsibility for its organization and objectives.

In the name of students, human barricades are created, behind which masked thugs hide. In various parts of the city, groups appear, committing violence and burning whatever they can. Important places are attacked and situations are created that hinder the normal life of the city.

But what impresses you most is the logistics.

Protracted violence doesn't just require people willing to strike. It requires tools, supplies, coordination, displacement, and resilience.

Think about it: even the perpetrators who stand for hours on the streets need water and food, in addition to the masks they use to hide their identity. Even the means of violence need to be secured, transported, and distributed. Even the groups operating at different points need to have some coordination.

None of this by itself proves the existence of a single organizing center. But taken together, these circumstances require a much more serious explanation than the usual formula: the people are dissatisfied and are protesting.

Dissatisfaction may explain the motive for a protest, but it does not automatically explain the organization of violence.

This is the fundamental difference.

In fact, what we are seeing seems to exceed even the usual capacities of violent protests organized by our political parties.

Their protests, even when accompanied by clashes, have generally had a beginning, an end, a known organizer, and a declared political objective.

Këtu shfaqet një fenomen tjetër: vazhdimësi, anonimati, shpërndarje territoriale dhe mungesë përgjegjësie publike.

Është diçka që duket më e madhe edhe se ajo e ashtuquajtura protestë e flamingove.

Është më shumë edhe se përndjekësit dhe vezët e Llapaj-Qorri-Shehajt. Më shumë edhe se molotovhedhësit e Partisë Demokratike.

Nuk përjashtoj aspak që këta aktorë politikë të kenë rol në këtë situatë. Përkundrazi, prania dhe mbështetja e tyre politike ndaj veprimeve të dhunshme, aty ku provohet, është një fakt që duhet konsideruar.

Por të jesh i pranishëm në një situatë dhune, ta mbështesësh atë politikisht dhe të jesh organizatori i saj janë tri gjëra të ndryshme.

Për momentin, këta aktorë më shumë ngjajnë me spekulantë politikë që përpiqen të përfitojnë politikisht nga kjo situatë, sesa me njerëz që e kontrollojnë plotësisht atë.

Kjo e bën problemin edhe më serioz. Sepse një dhunë që nuk ka drejtues të njohur, nuk ka përgjegjës të identifikueshëm dhe nuk ka një objektiv të deklaruar, është shumë më e vështirë të kontrollohet politikisht dhe institucionalisht.

Unë nuk e di kush e organizon këtë dhunë. Nuk e di kush e financon, nëse ka financues, kush e koordinon dhe cili është objektivi përfundimtar i saj.

Sigurisht, nuk kam ndërmend të shpik përgjigje për pyetje që kërkojnë prova. Por pikërisht sepse këto përgjigje mungojnë, shteti ka detyrimin t’i gjejë.

Në një rend demokratik nuk mund të pranohet që dhuna e organizuar të shndërrohet në një instrument anonim të imponimit të vullnetit politik.

E drejta për të protestuar është kushtetuese. E drejta për të kërkuar dorëheqjen e qeverisë është kushtetuese. Edhe e drejta për të kërkuar ndryshimin rrënjësor të sistemit politik është pjesë e lirisë demokratike.

Por askush nuk ka të drejtë të përdorë dhunën për të imponuar këto kërkesa.

Kushtetuta garanton lirinë e tubimit paqësor. Ajo nuk garanton të drejtën për të krijuar kaos, për të goditur njerëz apo për të paralizuar institucionet përmes dhunës.

Natyrisht, jo çdo akt dhune në një protestë përbën juridikisht cenim të rendit kushtetues. Për një përfundim të tillë duhet të provohen veprime dhe qëllime konkrete kundër funksionimit të institucioneve kushtetuese.

Por kur dhuna merr karakter të vazhdueshëm, shtrihet në pika të rëndësishme të qytetit dhe shfaq elemente të një organizimi të qëndrueshëm, atëherë dyshimi për një veprimtari që shkon përtej protestës bëhet plotësisht legjitim.

Natyrisht kjo situatë kërkon përgjigje institucionale, jo propagandë politike.

Qeveria deklaron se e di çfarë fshihet pas kësaj situate. Nëse vërtet e di, atëherë duhet të veprojë. Dhe të veprojë sa më parë.

Jo me deklarata politike. Jo me akuza të përgjithshme. Jo duke identifikuar si armiq të shtetit të gjithë ata që protestojnë.

Por duke identifikuar organizatorët konkretë të dhunës, mekanizmat e saj, burimet e mundshme të financimit dhe përgjegjësit individualë.

Ultimately, maintaining public order, protecting institutions, and guaranteeing the free exercise of constitutional rights are fundamental obligations of the government.

These obligations are not fulfilled by tolerating violence, nor by using it as a pretext to suppress peaceful protest.

The democratic state must be both a guarantor of protest and an insurmountable obstacle to violence.

Because when violence begins to replace politics and anonymity replaces responsibility, the problem is no longer just order on the streets.

The problem is the authority of law and the functioning of the constitutional state.

This is no longer an issue that can be resolved with press statements.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×