Dy kërkesa që lidhen me mbledhjen në distancë të të dhënave të përdoruesve të EncroChat dhe transferimin e tyre tek autoritetet e Mbretërisë së Bashkuar shpallen të papranueshme.
Në vendimin e tij në rastin A.L. dhe E.J. kundër Francës (kërkesat nr. 44715/20 dhe 47930/21), Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut e shpalli njëzëri të papranueshme kërkesat. Ky vendim është përfundimtar.
Të dyja kërkesat kishin të bënin me mbledhjen në distancë të të dhënave të përdoruesve nga mjeti i koduar i telekomunikimit EncroChat dhe ndarjen e tyre me autoritetet e zbatimit të ligjit në Mbretërinë e Bashkuar. EncroChat ishte një mjet i koduar për telekomunikim nëpërmjet telefonave celularë, për të cilin më shumë se 66,000 aparate ishin shpërndarë fshehtas në 122 vende nga viti 2016 deri në vitin 2020.
Gjykata vuri në dukje se të dhënat e përdoruesve të EncroChat ishin mbledhur me nismën e autoriteteve franceze përmes një mase për mbledhjen e të dhënave, e cila ishte urdhëruar në kontekstin e procedurave penale të hapura nga njësia e specializuar inter-rajonale e gjykatës penale të Lilit. Të dhënat që lidhen me përdoruesit e EncroChat të vendosur në Mbretërinë e Bashkuar ishin transferuar si prova tashmë në posedim të autoriteteve franceze për t'u përdorur në raste të tjera penale në bazë të një Urdhri Hetimor Evropian (EIO) të lëshuar nga Shërbimi i Prokurorisë së Kurorës së Mbretërisë së Bashkuar. Të dhënat e mbledhura në distancë ishin përfshirë si prova akuzimi në procedurat kundër të dy aplikantëve në Mbretërinë e Bashkuar.
Gjykata vuri në dukje se në bazë të nenit 694-41 të Kodit të Procedurës Penale të Francës, aplikantët mund të kishin kërkuar përjashtimin e provave të marra përmes zbatimit, në Francë, të Urdhrit Hetimor Evropian të 11 marsit 2020 të vendosur nga autoritetet e Mbretërisë së Bashkuar, dhe se ata mund ta kishin bërë këtë në të njëjtat kushte dhe në përputhje me të njëjtat procedura si një person nën hetim gjyqësor në Francë, duke argumentuar se ishin në një situatë procedurale të krahasueshme dhe se të dhënat e transferuara buronin nga një masë për mbledhjen e të dhënave e cila ishte e papajtueshme me kërkesat e nenit 8 të Konventës.
Gjykata arriti në përfundimin se kishte një mjet ankimi të disponueshëm për aplikantët në Francë, përmes së cilit ata mund të kishin sfiduar në mënyrë efektive masën e transferimit të të dhënave të marrë në bazë të Urdhrit Hetimor Evropian të lëshuar nga autoritetet e Mbretërisë së Bashkuar, së bashku me masën për mbledhjen e të dhënave. Megjithatë, aplikantët nuk kishin shfrytëzuar asnjë mjet ankimi në gjykatat franceze dhe nuk kishin paraqitur asnjë rrethanë të veçantë që mund t’i përjashtonte ata nga bërja e kësaj.
Duke marrë parasysh që aplikantët nuk kishin përmbushur kërkesën për të shteruar mjetet juridike vendore, Gjykata e shpalli kërkesën e tyre të papranueshme.