
Muhamed Alabar, the Arab investor who intends to build the yacht port in Durrës, had plans to build what was considered the "Manhattan of Zagreb" in Croatia.
However, after much pressure, the agreement for this project was published, which revealed that Mayor Milan Bandić wanted to give the Arabs everything, including the ownership of the most expensive land in the country, a scheme similar to that of the Durrës project in our place. After the reaction of the opposition and civil society, the project was canceled in 2020.
Who is Muhammad Alabar? Is the Eagle Hills company really his? What, how and where has he built so far?
The main company of Alabar is called "Emaar Properties", but in fact it does not belong to Alabar, but to the Emir of Dubai who is the main shareholder.
The company was founded in 1997.
The first affair was related to a business project in the Indian city of Mohali, in the Punjab province.
Even there the sheikhs had very dubious contracts with the local authorities for the construction of a project with 1,670 villas.
It was soon discovered that the sheikhs, in order to raise the money to be used for investment, were selling Indian properties (560 of them), which did not belong to them at all.
People paid for the cottages but could not enter their property because the ownership rights to the land were claimed by third parties, although the local government claimed that everything was in accordance with the law.
In India, the same company was at the center of an even bigger affair when it undertook to build a sports village for the Commonwealth Games in 2010. The village was never actually finished, and athletes from New Zealand, Canada, Scotland and Northern Ireland were forced to stay in hotels.
In 2011, Emaar MGF and two other sister companies linked to Alabar were indicted for organized crime, conspiracy, fraud...
Një tjetër rast në Indi ka të bëjë me një projekt ku Qeveria dhe Emaar do të investonin në një resort luksoz, me fushë golfi dhe qendër konferencash.
Një projekt i përsosur në letra, por që nuk rezultoi kështu pasi të dhënat tregojnë se marrëveshja për bashkëpunim mes dy kompanive, asaj shtetërore APIIC dhe Emaar Properties nga Dubai u prish.
Sipas memorandumeve, Emaar Properties do t'ua dorëzonte punimet tre korporatave të tjera, të cilat nga ana e tyre do t'ia dorëzonin shitjet “Stylish Homes”.
Kompanitë ranë dakord me njëra tjetrën për çmimin dhe Stylish Homes do të merrte 4% komision. Megjithatë, çmimi i rënë dakord ishte shumë më i ulët se çmimi i tregut, në disa raste ai përfaqësonte vetëm 10 për qind të çmimit real.
I gjithë fitimi u mor nga Stylish Homes dhe APIIC s’mori asgjë. Dëmi total i supozuar ishte rreth 11 milionë euro, që në Indi ishte një skandal i madh.
Transparency International me seli në Pakistan shkruan gjerësisht dhe me detaje për të gjithë serinë e skandaleve korruptive me kompanitë e Alabar në Pakistan.
Në Karaçi, Alabar nisi projektin “Crescent Bay” në gusht 2008, si pjesë e një investimi të supozuar shumë miliardë dollarësh. Projekti duhej të përfundonte në vitin 2013.
Por vilat dhe apartamentet luksoze nuk u ndërtuan dhe 300 investitorët vendas paditën kompaninë e Alabarit, duke kërkuar kthimin e parave me gjithë interesin dhe dhjetë për qind kompensim për fitimet e humbura.
Kërkesa totale e dëmshpërblimit të pakistanezëve të mashtruar ishte 15.2 milionë dollarë.
Emaar Properties ka lënë një gjurmë të fortë edhe në Indonezi.
Nuk është sekret që kompanitë e themeluara nga Emiri i Dubait, Muhammad bin Rashid al Maktoum, nuk i shpërdorojnë paratë e tyre. Ata janë shumë të kujdesshëm dhe kërkojnë të sigurojnë para, në çdo formë, fillimisht nga bashkë-investitorët vendas dhe më pas nga blerësit, të cilët paguajnë paradhënie.
Pra, ata nuk duhet të investojnë pothuajse asnjë cent vetë.
Interesante është se të njëjtat skandale këto kompani kanë pasur edhe në SHBA.
Në fillim të qershorit 2006, Emaar bleu “John Laing Homes”, kompaninë e dytë më të madhe private të ndërtimit në SHBA, për 1.05 miliardë dollarë.
Megjithëse të ardhurat vjetore pritej të rriteshin në 10 miliardë dollarë deri në vitin 2011, më 19 shkurt 2009, “John Laing Homes” shpalli falimentin.
Në kërkesën për shpalljen e falimentit thuhej se humbja e kompanisë arrinte gati gjysmë miliardë dhe një miliardë dollarë amerikanë.
John Laing Homes kishte probleme financiare në vitin 2007, para krizës së madhe globale. Për këtë arsye u spekulua se arabët nuk planifikonin të investonin seriozisht në zgjerimin e kësaj kompanie, por e përdornin vetëm për t’u futur në tregun amerikan dhe për të pastruar para.
Projektet e mëdha në botë janë të rëndësishme për Emaar Properties sepse pa të, bursa në Dubai do të ishte e vështirë të funksiononte.
Aty është kryeqyteti i sundimtarit vendas, por edhe reputacioni i tij në botën e biznesit, shpjegojnë analistët.
Nëse Emaar del mirë në bursë, nëse rritet vlera e aksioneve të tij, rritet edhe reputacioni i Emir Rashid al Maktoum.
Në mënyrë që të tërheqë investitorët dhe të rikuperojë çmimin e aksioneve të veta, shpjegojnë analistët, Emaar duhet të krijojë vazhdimisht idenë se po ndërton projekte të mëdha.
Kjo është arsyeja pse “Beogradi mbi ujë” dhe "Manhatani i Zagrebit", tashmë dhe "Porti i Durrësit", i vijnë në ndihmë.
Nuk ka dyshim se Alabar është një operativ kyç për bizneset e ndërtimit që drejtohen nën emrat e kompanive si Emaar Properties.
Nuk ka dyshim se shumë nga projektet megallomane do të ndërtohen dhe do të përfundojnë.
Por me paratë e kujt dhe me shpenzimet e kujt, kjo është një histori tjetër.
Kush është Alabar
Alabar ka lindur në Dubai, më i madhi nga 12 fëmijët. Babai i tij punonte si marinar dhe në vitet ’70, Alabar fitoi një bursë qeveritare për të studiuar ekonomi në Seattle.
Atij i pëlqen ta rrëfejë jetën, sikur të ishte një histori orientale – magjike, plot simbole qw flasin për sukses.
Sot ai tregon me krenari se është rritur në varfëri dhe pohon se ishte më i varfëri në klasën e tij.
“Babai im ishte marinar, qëndronte pak nw shtwpi, por kam mësuat shumw prej tij. Si kapiten i një anijeje, babai im rrezikoi, ai shkonte drejt të panjohurës, lundronte pa GPS në kohët kur detet ishin mbushur me piratë. Duhet të jesh i guximshëm dhe të mësosh se si të marrësh vendime të rëndësishme dhe të mira shumw shpejt”, ka thënë Mohamed para studentëve në Universitetin e Abu Dhabit.
"Po, unë isha padyshim më i varfëri në klasë - dhe jam krenar për këtë", tha nw njw tjetër rast për Forbes, e cila e renditi në mesin e pesë njerëzve më të pasur në Lindjen e Mesme në 2018.
Ai u diplomua në Seattle në 1981 për financë dhe administrim biznesi, por donte më shumë. Pas 25 vitesh në Abu Dhabi, ai u bë drejtor i Al Khaleej Investments në Singapor.
Kapitulli më i rëndësishëm në jetën e tij filloi në vitin 1997 kur themeloi një kompani, e cila që atëherë është bërë agjencia më e madhe e pasurive të paluajtshme - Emaar Properties.
A është kjo kompania e tij?
“Kisha një parandjenjë se qyteti ynë do të rritej dhe nisa projektin tim të parë me vlerë rreth 15 miliardë dirhemë (rreth 36 milionë euro) – Dubai Marina. Nuk kisha as përvojë, as njohuri, por kisha shumë dashuri dhe pasion për të mësuar”, thotë Muhamed Alabar.
Zhvillimi i Qendrës Dubai ishte projekti i radhës i Emaar Properties, i cili përfshinte Dubai Mall dhe Burj Khalifa.
Ndërtimi i Burj Khalifa filloi në 2004 dhe vazhdoi pavarësisht krizës financiare që ndaloi shumë megaprojekte të tilla midis 2007 dhe 2010.
Sidoqoftë, në vitin 2010 u hap Burj Khalifa – rrokaqielli më i lartë në botë, 828 metra i lartë. Rreth 65,000,000 vizitorë kaluan nëpër Dubai Mall vetëm vitin e kaluar.
Sot kur flet për planet e tij të biznesit thotë: “Jo. Qëllimi im nuk është Amerika, sepse punët në Afrikë e kthejnë investimin tim më shpejt”. Aty Mohammad Alabar hapi kompani që kanë miniera dhe sot ai është një nga njerëzit më të fuqishëm në këtë biznes në Lindjen e Mesme.
His companies are still involved in construction, and he currently operates in 14 countries, including India, Morocco, Serbia and Turkey. Alabar's business philosophy, at least on a declarative level, is simple: "Personally, I always want to work in the biggest and highest skyscraper, but I also want to make as much money as possible."
On the other hand, others who know his business well say that Alabar's recipe is much simpler: "He never spends his money"