On February 14 last year, Albin Kurti looked like a hurricane that will not stop, while Edi Rama was a politician who belonged to the past. The table is rotated.
In February last year, Prime Minister Edi Rama looked like a boxer who had been beaten mercilessly for 12 rounds and only needed one more blow to knock him to the floor.
His only ally in the Balkans was Serbian President Aleksandar Vucic, and Kosovo had become a foreign land for him. Both the Prime Minister and the new President of Kosovo were able to announce, if necessary, persona non grata. There were even such voices.
Having won over 50 percent of the vote in Kosovo, Kurti had sown the seeds of his party in Albania as well. As an exalted child, after reaping electoral success in Kosovo, he went with a state escort to vote in Albania. To demonstrate power on the ground he had also started protests at various points. Idiot MPs from Kosovo had gone to raise the voice of protest in another country.
Kurti was convinced that Rama belonged to the past, he just wanted him personally to give him the final blow. Kadal beg se ka hendek.
The Albanian Prime Minister, although afraid that a strong wind of change was blowing from Kosovo, managed to maintain calm. For several weeks he had not responded to low provocations from Pristina. He was convinced that any pre-election controversy would suit Kurt's cause and harm him. Rama, in other conditions, would have enough to say. Forgive me for the language, but Rama was holding the pee. Sabri e salamtin.
Thus, in April, Rama closed his accounts in Albania, securing his third term. Kurti had planted duhi and harvested hail. The uproar he caused before the Albanian elections turned out to have been a glass storm. The votes he received did not even justify the oil spent by his escort to go from Pristina to Tirana to vote. Rama, although overwhelmed, after the April result managed to escape the fatal blow. Now he was gradually conquering the middle of the ring.
Maybe since 1945 Kosovo and Albania had not been so bad. Rama's relationship with Serbia is debatable, but it is incomprehensible that Kurti and Osman's uncle's intention to attack the leaders of the Albanian state - whoever they may be - unless they were thinking otherwise. Kurti and Osmani were behaving like the owners of absolute truth.
Edi Rama, si ujk i moçëm, e dinte që hakmarrja më e mirë servohet kur është e ftohtë. Përplasja direkte dhe në media do t’i çonte ujë në mullirin e Kurtit. Një politikan që është në pushtet që 20 vjet e ka të pamundur të matet, pa marrë parasysh argumentet e forta që mund t’i ketë, me një tinejxher. Aleati kryesor i Ramës në këtë rast ishin koha dhe durimi.
Pas rreth 15 muajsh pushtet dhe pas një qeverisje – mos të themi skandaloze – mediokre, fenomeni Kurti ka filluar të demistifikohet. Edhe vetë Vetëvendosja po e ka të pamundur ta gjejë një fushë ku do të mund të thoshte “ja këtu po shkëlqen qeveria e jonë”. Nepotizëm, korrupsion, sulm ndaj mediave, inflacion ekstrem, raporte të ftohta me Amerikën dhe para së gjithash gënjeshtarë patologjikë. Kjo e karakterizon këtë qeveri, e Kurtin në veçanti.
Publiku avash – avash ka filluar të ngopët me retorikën e zbrazët, e posaçërisht me sulmet ndaj qeverive të kaluara. Publiku avash – avash ka filluar t’i shoh edhe disa punë të mira nga periudha e të ashtuquajturit “shkatërrim 20 vjeçar.”
“Ndoshta more Hashim Thaçi nuk ka qenë aq i keq sa na është thënë”. Dhe krahas kësaj pyetje njerëzit kanë filluar që befasisht të pyesin për të dhe shokët e tij. Pse nuk po lirohen për t’u mbrojtur në liri, siç janë praktikat më të mira ndërkombëtare? Çfarë po bëjnë institucionet tona për ta?
Derisa njerëzit kanë filluar të pyesin, derisa Kurti dhe kllapa e tij më shumë janë në anën e prokurorisë se sa në anën e UÇK’së, Edi Rama, pa e vrarë shumë kokën, shkoi për vizitë të miku i tij në Hagë. Albin Kurti as nuk e ka menduar ndonjëherë një akt të tillë. Për më keq, para disa javësh, ai kishte zgjedhur t’i ofendonte krerët e UÇK’së, duke ua çuar në vizitë ministren e Drejtësisë. Nëse do ta pyesje Thaçin e Veselin, se cili do të donit të ishte personi i vetëm në Kosovë që nuk do ta takonit, pa dyshim që do të thoshin Albulena Haxhiu. Këtë e ka ditur edhe Kurti kur kishte vendosur që Albulenën ta niste për në Hagë si ngushëllim.
Dërgimi i Ministres së Drejtësisë, tash jo si emër i përveçëm por si institucion, ishte mesazh i kësaj qeverie se Thaci, Veseli dhe të tjerët, nuk ishin asgjë tjetër, përveç ca të burgosur, që mund ta takojnë vetëm personin përgjegjës për burgjet, siç është ministrja e drejtësisë.
Për Edi Ramën, megjithatë, ata që gjenden në Hagë, ende të pafajshëm, kanë vlerë shumë më të madhe se sa disa të burgosur. Ata atje, me të drejtë, janë para së gjithash figura të rëndësishme historike të Kosovës dhe të shqiptarëve. Se si është bërë ai Tribunal, se si janë ngritur ato aktakuza, më së miri e pamë tash së fundmi kur vetë senatori Dick Marty foli publikisht për një atentat që po i përgatiste shërbimi sekret serb, në mënyrë që pastaj t’i fajësonte krerët e UÇK’së. Duhesh të jesh ose i verbër, ose i motivuar thellësisht politikisht, siç është Kurti, që ta mohosh këtë realitet.
Sido që të jetë, kjo nuk është fiaskoja e vetme e kryeministrit të Kosovës. Erërat kanë ndërruar drejtim. Në Mal të Zi është zgjedhur një kryeministër shqiptar, që vizionin për Ballkanin e ka më të afërt me atë të Edi Ramës, se sa më këtë të Albin Kurtit, edhe pse fjala vizion dhe Albin brenda të njëjtës fjali duken tepër kontradiktore.
Gjithashtu, edhe aleatët më kokëfortë të Kurtit në arenën ndërkombëtare, gjermanët, kanë filluar të dëshprohen me të. Për raportin e Kurtit me SHBA’të nuk ia vlen të flitet shumë. Ai po qëndron për një vizitë zyrtare në Amerikë, që më shumë duket si shuarje e kureshtjes personale. Kurti ka harruar, ose nuk e ka ditur kurrë, që asnjë trik e asnjë taktikë nuk do ta ndihmojnë atë për të sjellur investime të rëndësishme në vendin tonë, pa raporte të shëndosha politike në mes të Kosovës dhe SHBA’së.
It has been more or less 1 year since Rama started his third term, and Kurti his first term. Kurti seems so tired and hopeless that one might think that he has been governing Kosovo for three terms, while Rama has just started working as prime minister. This is quite ironic, when you consider that Kurti wanted to become the Prime Minister of Albania, so Kosovo alone was not enough.
(What I think about Rama as Prime Minister of Albania I have said this hundreds of times and I still stand by those attitudes).