METAMORPHOSIS / “Help me in this evil hour, O Giant”: The Tall One becomes religious, prays to his portrait on the wall!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Why is Trump silent about the attacks on Europe? American business in Putin's court and Russian oil

2026-11-10 17:30:17Pikëpamje SHKRUAR NGA FEDERICO FUBINI
Why is Trump silent about the attacks on Europe? American business in
The first man to fly solo across the Atlantic, Charles Lindbergh

Federico Fubini - Corriere della Sera 

The person I've been thinking about the most all weekend is the one you see above: an American hero. The first man to fly solo across the Atlantic, Charles Lindbergh.

But I didn't think about him because of his aerial adventures in his youth, when he brought America closer to Europe with his famous flight in the Spirit of St. Louis. Lindbergh becomes relevant again because of his political convictions in middle age.

After the invasion of Czechoslovakia and Poland by Nazi Germany, Lindbergh, who had frequent contact with Hitler's regime, opposed Franklin Delano Roosevelt's decision to end the arms embargo on European countries. "I do not believe that this helps to protect democracy," he declared, demanding that America maintain "neutrality" between the aggressor and the attacked countries.

By 1941, Lindbergh also opposed the Lend-Lease Act, through which Roosevelt provided arms to European countries resisting Hitler, with partial payments deferred until after the war.

Jared Kushner is close to winning an award

Yes, you recognized him: Jared Kushner.

The award is deserved by him, who seems to be close to realizing the deal of a lifetime: the transfer of the international assets of the Russian oil company Lukoil into the hands of a group of his business partners and supporters of his father-in-law, Donald Trump.

But we'll talk about that in detail a little later. For now, let's just say that the reason why he would deserve this award, if it existed, is enough.

Over the last week I have counted around forty bomb threats on regular European flights, a significant proportion of which were connected to Italian cities.

Last month, eight merchant ships were hit and sunk by drones in the Black Sea, off Romania and Bulgaria. Almost all of them were sailing on trade routes to or from the European Union, including Italy. Meanwhile, rail systems on the Brenner corridor were also targeted by a cyberattack.

The Everest group, which is believed to be responsible for this attack, has ties to Russia. Other groups suspected of being behind recent operations also have such ties.

Who could seriously think that the person who ordered these actions could be someone else?

Putin's dark strategy

Objektivi i përgjithshëm i Moskës tashmë është i njohur: të krijojë kaos dhe pasiguri në Europë, të përçajë shoqëritë brenda tyre dhe shtetet mes njëri-tjetrit, si dhe të na bindë se problemet tona do të merrnin fund nëse thjesht do ta lëmë Ukrainën në fatin e saj.

Por ekziston edhe një objektiv më konkret.

Me shumë gjasë, synimi është dëmtimi i ekonomive tona përmes frikësimit të turistëve, veçanërisht në tri vende që po shkojnë drejt zgjedhjeve dhe që varen më shumë nga turizmi.

Në Itali, industria turistike përfaqëson mbi 13% të prodhimit të brendshëm bruto, duke përfshirë edhe sektorët që përfitojnë prej saj. Në Francë kjo peshë është pothuajse 10%, ndërsa në Spanjë kalon 15%.

Nëse incidentet e javëve të fundit do të vazhdonin edhe për disa kohë, duke prodhuar tituj dhe pamje shqetësuese në mediat dhe rrjetet sociale të mbarë botës, sa turistë amerikanë, aziatikë apo europianë do të vendosnin ta shtynin udhëtimin e tyre të ardhshëm në Paris, në Val d’Orcia apo në Sevilje?

Turizmi është një nga motorët e paktë të rritjes reale ekonomike. Por edhe humbja e vetëm një të dhjetës së rezervimeve do të kishte pasoja të rënda. Për Italinë apo Francën, kjo mund të jetë pikërisht diferenca mes rritjes ekonomike dhe recesionit.

Heshtja e Trumpit

Për momentin nuk kemi arritur ende në atë pikë, të paktën në Itali. Shtatori shënoi rekorde të reja të flukseve turistike dhe deri tani nuk ka anulime të lidhura drejtpërdrejt me të ashtuquajturat sulme “hibride”.

Por kjo është vetëm një pjesë e asaj që është në lojë. Pyetja më e rëndësishme është një tjetër: në një moment tensionesh të paprecedenta në Europë, përse nuk gjendet asnjë drejtues politik amerikan që të thotë qoftë edhe një fjalë të vetme?

Ambasadori amerikan në NATO, Matthew Whitaker, një republikan i shkollës së vjetër, na këshilloi të mos “reagojmë në mënyrë të tepruar”. Por të gjithë përfaqësuesit e tjerë politikë të administratës amerikane heshtin, sikur të mos po ndodh asgjë. Janë indiferentë, të shpërqendruar, apo pas kësaj heshtjeje fshihet diçka tjetër?

Marrëveshjet e jetës

Me siguri janë të përqendruar te dy operacione të mëdha, për të cilat, nga këndvështrimi i elitave të mbledhura rreth Donald Trumpit, është thelbësore të ruajnë marrëdhënie të mira me Rusinë.

Më konkretisht, është jetike të shkojnë mirë me Vladimir Putinin. Marrëveshja e parë është jashtëzakonisht fitimprurëse, arbitrare dhe e lidhur drejtpërdrejt me familjen e presidentit amerikan: bëhet fjalë për kalimin e aktiviteteve ndërkombëtare të gjigantit rus të naftës Lukoil në duart e një rrethi biznesmenësh të afërt me Kushnerin dhe Trumpin.

Mënyra se si po zhvillohet e gjithë kjo histori është e jashtëzakonshme. Putini dhe oligarkët rusë e kuptojnë shumë mirë këtë mekanizëm, sepse është pikërisht ai që përdorin edhe vetë: ligji shndërrohet në instrument presioni për të transferuar pasuri te njerëzit e afërt me udhëheqësin; pushteti politik përdoret për të detyruar shitjen e aseteve me çmime shumë më të ulëta se vlera e tyre reale.

Rreth pronave të huaja të Lukoil po zhvillohet një proces që pasqyron, në mënyrë të përmbysur por thelbësisht identike, atë që Putini ka bërë në Rusi: ka sekuestruar filialet vendase të Danone, McDonald’s, Volkswagen apo Nestlé dhe ua ka kaluar ato biznesmenëve aleatë të tij.

Është një histori me domethënie të madhe politike, por gjithsesi një rast konkret. Mund të shpresojmë ende se Shtetet e Bashkuara, pas epokës Trump, nuk do të bien në teprime të tilla.

Ekziston edhe një çështje e dytë që e shtyn Shtëpinë e Bardhë drejt një marrëveshjeje me Putinin, madje edhe në kurriz të Europës dhe pa marrë parasysh interesat e saj.

Është një histori ndryshe nga ajo e Lukoil. Më pak flagrante, por shumë më sistemike: ndërtimi i qendrave të të dhënave (data centers) të kompanive të mëdha amerikane në ish-republikat sovjetike të Azisë Qendrore.

Dhe duke qenë se ky projekt perceptohet si një interes strategjik amerikan, nuk është aspak e sigurt se do të braktiset kur Trumpi të largohet nga skena politike.

Përkundrazi.

Marrja nën kontroll e aseteve

Në Rusi, çdo transferim i një kompanie te oligarku i radhës fillon zakonisht me një akt ligjor. Një gjykatë dënon personin apo kompaninë që duhet t’i nënshtrohet grabitjes dhe më pas shpall një ankand, natyrisht të manipuluar, për shitjen e pasurive të saj.

Në rastin e Lukoil, Trumpi dhe rrethi i tij kanë nisur procedurat në të njëjtën mënyrë.

Në tetor të vitit të kaluar, Departamenti amerikan i Thesarit vendosi sanksione mbi të gjitha asetet e kompanisë ruse të naftës Lukoil që ndodhen jashtë territorit të Rusisë.

Kjo solli, ndër të tjera, një pasojë të rëndësishme: aksionarët ndërkombëtarë të kompanisë, kryesisht fonde amerikane dhe europiane, u gjendën papritur me aksione të ngrira, të cilat nuk mund t’i shisnin dhe as t’i përdornin.

Në letër, kjo paraqitej si një masë bujare në mbrojtje të Ukrainës.

Bëhet fjalë për një pasuri të konsiderueshme. Lukoil kontrollon rafineri në Rumani dhe Bullgari, një rrjet shpërndarjeje në këto vende dhe në pjesë të tjera të Ballkanit, por mbi të gjitha rezerva gazi dhe deri në tre miliardë fuçi naftë në Azinë Qendrore, Irak, Meksikë, Kongo, Nigeri, Ganë dhe Egjipt.

Është një thesar i vërtetë, veçanërisht tani që Ngushtica e Hormuzit është pothuajse e bllokuar. Vlera e tij fillestare është vlerësuar në rreth 22 miliardë dollarë.

Por bëhet fjalë për një thesar të ngrirë, pikërisht për shkak të sanksioneve të vendosura nga Thesari amerikan.

Duket se më 5 shtatorin e kaluar, të dërguarit e Trumpit, Jared Kushner dhe Steve Witkoff, e diskutuan këtë çështje me Putinin në Kremlin.

Që nga ai moment, shitja e aseteve të huaja të Lukoil filloi të paraqitej si një nga masat e mundshme në kuadër të marrëveshjeve “për paqen”.

Ndërkohë, për pothuajse një vit, Thesari amerikan kishte refuzuar, injoruar ose lënë praktikisht të binin ofertat për blerjen e këtyre aseteve, të paraqitura nga disa prej emrave më seriozë të kapitalizmit industrial amerikan: fondi Carlyle i David Rubensteinit, ExxonMobil, Chevron dhe të tjerë.

Dhëndri i parë dhe miqtë e tij

Deri në momentin kur në skenë shfaqet një konsorcium që duket se i ka të gjitha karakteristikat e duhura për të fituar shitjen “në emër të paqes”.

Kush bën pjesë në të?

Në krye është miliarderi nga Miami, Todd Boehly, i cili më parë kishte blerë klubin e futbollit Chelsea nga biznesmeni rus Roman Abramovich, i cili ishte gjithashtu nën sanksione.

Ekziston edhe një detaj interesant: Boehly ka dhuruar dy milionë dollarë për grupe të lidhura me Trumpin, në dy këste. Njëri pas zgjedhjeve të fundit presidenciale dhe tjetri pas ngrirjes së aseteve të Lukoil.

Boehly e ka shitur tashmë Chelsean, por zotëron ende klube të tjera sportive, përfshirë Los Angeles Dodgers në bejsboll dhe Los Angeles Lakers në basketboll.

Pasioni i tij për naftën ruse duket i papritur dhe mjaft i kohëve të fundit. Megjithatë, Boehly ka partnerë që dinë shumë më tepër se ai për sektorin e energjisë.

Njëri prej tyre është sheiku Tahnoon bin Zayed al-Nahyan, këshilltar për sigurinë kombëtare të Emirateve të Bashkuara Arabe dhe vëllai i presidentit të vendit. Rastësisht, Al-Nahyan ka një sërë lidhjesh biznesi me Kushnerin dhe Trumpin.

Ai është partner në projektin e një resorti luksoz në Shqipëri, të zhvilluar nga Jared Kushner dhe bashkëshortja e tij, Ivanka Trump, vajza e presidentit amerikan.

Gjithashtu, ka investuar shuma të konsiderueshme në fondin Affinity të Jared Kushnerit, me bazë në Miami, si dhe ka blerë gjysmën e kompanisë së kriptomonedhave të themeluar nga Donald Trump dhe Steve Witkoff.

Partneri tjetër i Boehly-t në këtë marrëveshje ruse është gjithashtu një bashkëpunëtor biznesi i Kushnerit, pra i të njëjtit person që po negocion me Putinin për transferimin e aseteve të Lukoil.

Bëhet fjalë për familjen siriano-katarase Al-Khayyat, e cila është gjithashtu e përfshirë në projektin në Shqipëri.

Ky grup i larmishëm investitorësh do të blejë pronat e Lukoil me një të dhjetën, ose pak më shumë, të vlerës së tyre reale.

Si do të ndodhë kjo? Sipas një mekanizmi tipik rus.

Së pari, Thesari amerikan mund t’u imponojë rusëve, në emër të këtij konsorciumi, çfarëdo kushti, duke kërcënuar se përndryshe nuk do të lejojë shitjen e aseteve të bllokuara nga sanksionet. Kështu, çmimi bie nga rreth 20 miliardë dollarë në vetëm gjashtë apo shtatë miliardë.

Së dyti, konsorciumi i miqve të Trumpit nuk do t’i paguajë rusët me para në dorë. Pagesa do të bëhet me aksione: me titujt e ngrirë të Lukoil që zotërohen nga investitorët e huaj dhe që Boehly e partnerët e tij i kanë blerë tashmë për më pak se një të tretën e vlerës nominale. I kanë blerë kaq lirë pikërisht sepse Thesari amerikan i kishte ngrirë.

Tani do t’ia kalojnë Rusisë këto aksione të Lukoil, me një vlerë nominale prej rreth gjashtë miliardë dollarësh, të cilat vetë i kanë blerë për vetëm dy miliardë. Dhe në këmbim do të marrin një grup ndërkombëtar të energjisë, me një vlerë prej të paktën 20 miliardë dollarësh. Një marrëveshje që të kujton privatizimet e famshme të Moskës në vitet 1990.

Një ofertë në këmbim të “neutralitetit”

Dyshoj se i gjithë ky transaksion do të përfundojë përpara janarit, kur do të nisë punën Kongresi i ri, tashmë nën kontrollin e demokratëve.

Sido që të jetë, marrëveshja do të bëhet objekt i një hetimi parlamentar.

Por e gjithë kjo do të kishte më pak rëndësi sot, nëse nuk do të ishte një histori që të kujton ofertën që nazistët i bënë Lindberghut në fund të viteve 1930.

Në atë kohë, nazistët donin t’i ndërtonin aviatorit amerikan një vilë në Gjermani për familjen e tij: aq të madhe sa ta dëshironte ai dhe pikërisht aty ku do ta dëshironte.

Në këmbim të kësaj miqësie, ata kërkonin që Lindberghu të angazhohej për «neutralitetin» e Amerikës, ndërsa Hitleri po sulmonte Europën.

Në të njëjtën mënyrë, Putini po siguron që administrata amerikane të mos thotë asnjë fjalë, ndërkohë që ai sulmon Ukrainën dhe mbjell kaos në Europë.

Nvidia në Kazakistan

Problemi është se operacioni i dytë që po zhvillohet me rusët është më pak skandaloz, por shumë më strukturor.

Më 18 tetor, Marco Rubio ndodhej në Samarkand të Uzbekistanit, ku u takua me udhëheqësit e këtij vendi, por edhe me ata të Kazakistanit, Taxhikistanit, Turkmenistanit dhe Kirgistanit: pra, me të gjithë përfaqësuesit e Azisë Qendrore post-sovjetike.

Projekti kryesor që intereson administratën amerikane është një valë investimesh për ndërtimin e qendrave amerikane të të dhënave, kryesisht në Uzbekistan dhe Kazakistan.

Gjiganti kalifornian i gjysmëpërçuesve dhe inteligjencës artificiale, Nvidia, së bashku me kompaninë tjetër amerikane Firebird, ka tashmë një plan investimi prej dhjetë miliardë dollarësh në të ashtuquajturën «Data Center Valley» të Kazakistanit.

Edhe Uzbekistani ka siguruar tashmë marrëveshje me vlerë gjashtë miliardë dollarë, pjesa më e madhe e të cilave vjen nga investitorë amerikanë.

Marrëveshje të tjera do të pasojnë për qendra të të dhënave amerikane me rëndësi më të ulët strategjike, ku nuk do të ruhen informacione të ndjeshme për sigurinë, ose për struktura që mund të vendosen larg territorit amerikan, si magazinat e të dhënave në cloud dhe qendrat e trajnimit të algoritmeve.

Kolonizimi teknologjik

Amerikanët shohin shumë përfitime në këtë zhvendosje të madhe teknologjike drejt Azisë Qendrore.

Ata mund të ndërtojnë disa prej qendrave të tyre të të dhënave larg Shteteve të Bashkuara, në një kohë kur komunitetet lokale amerikane po i kundërshtojnë gjithnjë e më shumë këto struktura.

Mund të konkurrojnë me ndikimin kinez në një rajon me rëndësi strategjike.

They can operate their digital infrastructure in places where a number of post-Soviet autocrats have the ability to impose their decisions on local populations, where energy is abundant and cheap, and low temperatures allow for much less expensive cooling systems.

Thus, the US administration and tech giants have begun their technological colonization of Central Asia.

There's just one problem: this is Vladimir Putin's backyard.

Nothing can be done against him or without his approval.

Northern Kazakhstan is largely inhabited by Russians and is subject to constant pressure from Moscow.

At present, most of the terrestrial cable networks that transport digital data from these countries to the rest of the world pass through Russia, although alternative corridors are also being built.

But, above all, the presence of giant American data centers would be constantly exposed to sabotage, if it did not have the Kremlin's approval.

Why we can't trust America anymore

And this is a reality that, unlike Trump and Jared Kushner, will not disappear anytime soon.

It doesn't matter if we have another Congress or, perhaps tomorrow, another White House, with other leaders and parties.

Big Tech will continue to try to influence the entire political spectrum in Washington through the power of its dollars.

Therefore, in Central Asia, the White House will always have to find a common ground with Putin, as long as the data centers of Californian tech giants exist in the region.

For this reason too, Europe cannot continue to trust that America will protect it from Russia.

With Trump or without Trump.

In Washington's silence of recent days, as cyber sabotage and bomb threats continue, lies a message that will echo for many years: Europe must start thinking about its own security without taking American protection for granted.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×