Moderator Blendi Fevziu has shown the reasons why he rejected offers to become part of politics. He said in the show "The Unexposed" that he cannot fit the format of a politician because he is a free man and cannot be limited and strict, as he likes to travel and often leaves the country.
Fevziu also spoke about life in the dictatorship, his studies and his beginnings as a journalist.
Excerpts from the studio conversation:
Blendi Fevziu: They called me several times. I was 31 years old. From the first moment when they told me, I said no. The idea I had was not to get involved with politics.
I was active in the 90'-95' between journalism and politics. I was part of the Democratic Party in the beginning and the Democratic Alliance later.
Although I was very young, I began to understand that in politics things do not depend much on you. Either you will be the first and set the milestones, or everyone else behind cannot bear the weight of maintaining a strong personality. I could see that there were elbows, swearing, it was disgusting. I had more passion in journalism. I said no to all subsequent offers. Even a friend of mine who was present when I was offered, told me why you say no? I said no because I have no dilemma.
In another case when they did a similar thing to me, I said I can't live with bodyguards. I am a relatively free person. Freedom means I wake up in the morning, decide to run away, pack my suitcase and get on a plane, I could be at the end of the world. I'm a person who wants to go out for lunch, get in the car to go to another place, I can't live a strict life. Although my life has been limited due to four shows a week.
Some time ago I had a problem with dizziness and went to a doctor in Austria. When I was showing him my work pace, he paused for a moment. He told me, you have a different problem with the rhythm. The rhythm starts in the morning, reaches a peak from lunch and around five o'clock the rhythm drops, while you peak at 10 at night, so you have to adapt to a different kind of life.
Ylli Rakipi: Fevzi, si u bërë gazetar ti? Vendi ishte bosh, mund të zgjidhje gjithçka. Ti pse shkove te gazetaria?
Blendi Fevziu: Ishte një kohë kur oferta për të punuar dhe për tu angazhuar, ishin më të mëdha se mundësitë që kishte vendi. Mund të bëheshe çfarë të doje, deputet, ministër, gazetar, biznesmen. Mund të shisje cfarë të doje. Unë nuk isha rastësisht. Kisha zgjedhur të studioja letërsi. Mua mu përputh kërkesa me atë që më caktuan. Im atë dhe ime më nuk ishin dakord. Im atë thoshte nëse do të kesh hajër në jetë, mundohu të marrësh një profesion. E dyta thoshte mos bëj shkollën e lartë, po mbarove shkollën e lartë do të hedhin në veri. Më mirë shko ushtar dhe merr zanat, rri në Tiranë. Ime më thoshte letërsia nuk është ndonjë degë, jam vetë mësuese letërsie. Unë doja letërsinë. Im atë më tha po shkatërron jetën tënde. Ai thoshte merr profesion. Madje kishte idenë për mjekësinë apo inxhinier. Pra një zanat. Unë nuk kisha asnjë lidhje me zanatet.
Kur kam hyrë në letërsi, atë vit ndodhi dicka. Unë vija nga një familje që kishte probleme me regjimin komunist dhe normalisht do ta kisha të vështirë të drejtën e studimit. Për fatin tonë të madh, Ramiz Alia në një takim, mbajti një fjalim ku ka thë një frazë që e përdorën të gjithë për të shkuar në shkollë, tha që ne nuk kemi pse ta shtrijmë luftën e klasave edhe te nipërit e atyre që kanë qenë kundërshtarë, sepse janë njerëz që janë lindur dhe rritur në sistemin tonë popullor, duhet t’ju japim mundësi nëse janë të aftë.
U futa në shkollë, fillova të angazhohem me gazetën Studenti, do të thotë të punoje falas, të rrije dy herë në javë në shtypshkronjë, por e bëja me pasion. Kur filloi të liberalizohej pak, vendosa bashkë me Ben Blushin të bënim një seri intervistash me shkrimtarë të njohur, për ti dhënë gazetës Studenti një frymëmarrje tjetër. Shkuam te shkrimtarët më të njohur. Befas, këto intervista që i bënim dy faqe, filluan të kishin vëmendje të jashtëzakonshme, sa filluan shkrimtarë të njohur të na thoshin përse nuk na merr ne. Nga gjashtë muaj shkoi dy vjet ai cikël. Filluam të njihemi me Prec Zogajn dhe Remzi Lanin, që ishin njerëz të rëndësisëm dhe filluan të na angazhonin për Gazetën Zëri i Rinisë.
Gazetaria ishte pasion. Ka shumë njerëz në botë që bëjnë një punë, e bëjnë se duhet të jetojnë, e bëjnë sepse fitojnë shumë, e bëjnë sepse është e vetmja mënyrë ekzistence. Por, ka shumë pak njerëz që bëjnë një punë që do të dëshironin ta bënin në jetë. Kjo është puna që unë dua të bëj në jetën time. Ditën që do të çohem në mëngjes me sikletin që ç’më duhet kjo punë, do të iki.
Ylli Rakipi: Nuk ke lënë vend pa vajtur në botë Fevzi, ke njohur gazetarë edhe në botë, ku ndryshon gazetari shqiptar me gazetarin perëndimor?
Blendi Fevziu: Kur flasim gazetar perëndimor flasim për vendet e mëdha. Në vendet e mëdha lajmi është lajm, komenti është koment, Shqipëria është vend i vogël. Nëse në botë konkurenca është midis mediave, ne Shqipëri konkurenca më e madhe janë kafenetë. Ti bën një lajm, ndërton artikull, gjëja e parë që ta konteston artikullon janë llafet nëpër kafe. Kjo në botë nuk ndodh. Bota është një gjë e madhe.
I've been discussing it for years when there were elections, when the PR groups started, they started building absurd scenarios, they brought people in front of the party leader who said I'll vote for you, but I voted for the other party until yesterday, they gave me 50,000 like to say that. I told him, listen, these are schemes that work in countries with 50-100 million inhabitants, where the person who comes out there has no way of recognizing the person from the other city. In Albania it is identified. The biggest problem of journalism in Albania is the battle with the informal world of gossip.