OPEN LETTER/ Come to the dialogue and listen to me speak, otherwise I will cut off your scholarships, you will rot in prison. Please!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

2026-10-24 11:42:00Politikë SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX
Auron Tare/Edi Rama

Historian and publicist Auron Tare has reacted after Prime Minister Edi Rama published a list with the photographs and names of 45 young protesters, who, according to the head of government, have criminal records.

In a lengthy reaction, Tare says that most of the young people included in the list were minors when Rama took over the country, so he argues that they grew up in the Albania that Edi Rama offered them.

However, the publicist argues that it would be wrong to leave responsibility for young people's behavior solely to the individual, without also considering the role of the state.

"But let no one ask us to believe that the responsibility of the state ends where the responsibility of the individual begins," writes Tare, adding that "Before telling us who these young people are, can you tell us what Albania prepared them for growing up?"

He emphasizes that the prime minister has published the list of bad students, and now all he has to do is tell us the name of the teacher.

"That, after all, hashish was not only planted in the ground. In some environments, it also took root in the education of a generation. And a government that seeks to judge the fruits of a society must have the courage to see what it has itself planted," he concludes.

Auron Tare's reaction:

" STUDENT LIST AND HASHASHI, THE TEACHER OF A GENERATION "

Prime Minister Edi Rama today published a list with the photos and names of forty-five young people who, according to him, have criminal records. The list, as we are informed, prominently features those who have been involved in the cultivation and distribution of hashish.

I don't know if the Prime Minister, while preparing this small gallery of the guilty, had time to think about one detail: most of these young people were minors when he took control of Albania's fate. In other words, they didn't grow up in the time of some forgotten dynasty. They grew up in his Albania, in the Albania that he has led for years and of which, surely, he has plenty of photographs to remind him.

Now, imagine a child growing up in Tirana, in a neighborhood where buildings take each other's breath away, where trees are a rare memory, where the sports field is covered in concrete, where the theater does not exist, where the museum does not exist, where the library does not exist, and where the cultural center, if it exists in any official document, has never been a part of his life.

Çfarë i mbetet këtij fëmije? Rruga. Oborri i shkollës. Kafeneja e lagjes. Shoqëria që gjen rastësisht. Dhe, në një mjedis ku tymi i hashashit është bërë pjesë e peizazhit të përditshëm.

Kështu, ndërsa fëmijëve të vendeve të tjera u ofrohen palestra, biblioteka, muzikë, sport, teatër e mundësi për të zbuluar talentin e tyre, një pjesë e fëmijëve tanë u rritën në një qytet që u mësoi më shumë si të konsumonin sesa si të krijonin, më shumë si të kalonin kohën sesa si t’i jepnin asaj një kuptim.

Dhe hashashi, në këtë zbrazëti, nuk ishte  vetëm një bimë. U bë mësuesi i rrugës, shoqëruesi i mërzisë, gjuha e një mjedisi pa shumë alternativa. Aty ku mungonte libri, u shfaq tymi, aty ku mungonte fusha e sportit, u shfaq rruga, aty ku mungonte një institucion që t’i hapte fëmijës një horizont, u shfaq tundimi për ta gjetur jetën në një rrugë më të shkurtër.

Nuk po them se çdo i ri që ka shkelur ligjin është produkt i hashashit, as se varfëria kulturore e një qyteti e shfajëson atë që bën keq. Përgjegjësia individuale ekziston dhe ligji duhet të zbatohet. Por do të ishte një naivitet i admirueshëm, po të mos ishte kaq i rrezikshëm, të besonim se një brez edukohet në boshllëk dhe se shteti nuk ka asnjë përgjegjësi për botën që u lë fëmijëve të tij.

Kryeministri na tregon fotografitë e të rinjve. Por fotografitë nuk tregojnë gjithçka. Ato nuk tregojnë lagjet ku u rritën, oborret ku kaluan fëmijërinë, hapësirat që nuk i patën, librat që nuk iu afruan dhe institucionet që nuk trokitën kurrë në jetën e tyre.

Fotografia e një të riu mund të tregojë fytyrën e tij. Nuk tregon të gjithë historinë e shoqërisë që e formoi.

Dhe këtu do të dëshiroja t’i bëja Kryeministrit një pyetje të thjeshtë, përpara se të na tregojë se kush janë këta të rinj, a mund të na tregojë se çfarë Shqipërie u përgatiti atyre për t’u rritur?

Sepse qeverisja nuk është vetëm arti i të treguarit me gisht. Është, mbi të gjitha, detyra për të ndërtuar një mjedis ku fëmija të mos e ketë rrugën e gabuar më të afërt se rrugën e dijes.

Është e lehtë të nxjerrësh një listë me dyzet e pesë emra. Më e vështirë është të numërosh bibliotekat që mungojnë, fushat sportive që u zhdukën, qendrat kulturore që nuk u ndërtuan dhe vitet e fëmijërisë që kaluan pa një alternativë të denjë.

Nëse këta të rinj kanë kryer vepra penale, le të përgjigjen për to. Por askush të mos na kërkojë të besojmë se përgjegjësia e shtetit mbaron aty ku fillon përgjegjësia e individit.

Një shoqëri që nuk investon në edukim, kulturë dhe sport nuk mund të habitet pafundësisht kur rruga merr përsipër edukimin e fëmijëve të saj. Dhe kur rruga ka për mësues hashashin, nuk është çudi që disa prej nxënësve të saj të përfundojnë në anën e gabuar të ligjit.

Kryeministri ka publikuar listën e nxënësve të këqij. Mbetet të na tregojë edhe emrin e mësuesit.

That, after all, hashish was not only planted in the ground. In some environments, it also took root in the education of a generation. And a government that seeks to judge the fruits of a society must have the courage to look at what it has itself sown.

A generation is not educated only by what it is taught in school, but also by what it is allowed to become a habit. And woe to a country when bad habits become more present than books, more accessible than sports, and closer than culture.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×