Militantët përgjysmohen, vëllai i Sinwarit po bën rrugën e tij. Por në veri Hezbollahu reziston me ndihmën e katër vendeve
Hamasi, në të kaluarën e tij, ka humbur shumë liderë, por pas çdo prerje koke është rikthyer me presion ndaj armikut. Sigurisht, atëherë luftëtarët kishin kontrollin e territorit, ndërsa sot Gaza është e shkatërruar, me popullsinë e shtypur në disa cepa. Mbi 40 mijë të vdekur është reagimi i ashpër i Izraelit pas masakrës së 7 tetorit të një viti më parë. Një ofensivë që minoi krahun e armatosur, e dobësoi thellësisht, por ende nuk e ka mposhtur. Nga ana tjetër, zhdukja e liderit mund të ketë pasoja serioze, veçanërisht nëse ai ka pushtet të centralizuar dhe mbetet pothuajse i vetëm në krye.
Udhëheqësit
Tashmë në javët e fundit, inteligjenca besonte se menaxhimi i militantëve ishte në duart e Mohammed Sinwar, vëllait të numrit një të Hamas. I lindur në vitin 1975 në Khan Younis, i arrestuar në ’91 nga izraelitët dhe më pas i liruar pas nëntë muajsh, ai u bë një nga bashkëpunëtorët më të ngushtë të komandantëve të Brigadave al Kassam, përkrah Saad al Arabid dhe Mohammed Deif.
Me kalimin e kohës ai u imponua duke bërë peshën e tij të ndjeshme në zgjedhje të rëndësishme, duke demonstruar aftësinë e tij për të “qepur” marrëdhëniet me grupet e tjera palestineze dhe egjiptiane. Fundi i dhunshëm i shumë anëtarëve të hierarkisë, i kombinuar me rolin që ai arriti, e shtyu Muhamedin më lart.
Sipas disa vëzhguesve, ai mban pozicione ekstreme, të ngjashme me ato të Yahya. Ai “mban” edhe zinxhirët e pengjeve. Panorama plotësohet nga përfaqësuesit e diasporës Khaled Meshal, Khalil al Haya dhe Musa Abu Marzouk.
Për të nënvizuar rezultatet, IDF pretendoi se kishte likuiduar shumicën e atyre që ishin përgjegjës për pesë brigadat, 24 batalionet dhe 140 kompanitë që përbënin dislokimin fillestar. Pothuajse çdo javë, zëdhënësit tregonin emrin dhe pozicionin e oficerëve individualë të eliminuar: ata të përfshirë në dronë, avionë të motorizuar, raketa, aktivitete sekrete. Një listë me qindra identitete.
Ata kuadro të trajnuar që duhej të kryenin operacione për të penguar kundërshtarët. Me disa objektiva në mendje: shkaktimi i humbjeve, përdorimi i shantazhit peng, detyrimi i Netanyahut për të pranuar një armëpushim, duke shkaktuar një konflikt total me përfshirjen e Iranit, i cili tani ka humbur një partner tjetër në të cilin kishte investuar.
Njësitë
Hamasi, në letër, mund të llogariste në 30 mijë anëtarë, përfshirë milicët dhe vullnetarët me kohë të plotë. Izraelitët pretendojnë se kanë neutralizuar rreth 17 mijë, plus 1 mijë të vrarë në shtetin hebre më 7 tetor dhe në ditët në vijim gjatë ripushtimit të kibucit. Të paktën 22 batalione – gjithnjë sipas versionit të IDF – nuk janë më batalione.
Një vlerësim i CIA-s që daton në maj beson se lëvizja ka pësuar një reduktim prej 30 deri në 35 për qind në potencialin e saj, që do të thotë se shumë mbetet në duart e liderëve. Në fakt, ne e kemi parë këtë në mënyrë të përsëritur në muajt e fundit, me izraelitët të detyruar të kthehen në sektorët që ata i konsideronin “të rikuperuar”.
Lëvizshmëria, përdorimi i rrënojave si vendqëndrime, kamuflimi, pajisjet e lehta rezultuan të mjaftueshme për të mbajtur zjarrin të ndezur. Deri më sot ata kanë gjuajtur rreth 14 mijë nga rreth 30 mijë “raketa” të vlerësuara, furnizime të mjaftueshme edhe nëse është më e ndërlikuar përdorimi i tyre për shkak të pranisë së divizioneve izraelite.
Dhe pastaj tunelet. Zgjatja e tyre aktuale është një “mister”: ne filluam me 500 kilometra dhe tani ka nga ata që hipotezojnë dyfishin e kësaj. IDF ka pretenduar 80% shkatërrim, por muxhahedinët vazhdojnë të dalin nga tunelet për të vendosur ngarkesa në pjesën e pasme të një tanku Merkava ose për të gjuajtur RPG nga një distancëtë afërt.
Pjesa tjetër
Fronti i Gazës pasqyrohet në Frontin e Libanit. Hezbollahu tashmë ka përjetuar, në një mënyrë edhe më traumatike, zhdukjen e lidershipit të tij. Ajo u lëkund për disa ditë, përjetoi momente hutimi, por megjithatë u kthye me forcën e saj, dukshëm më e lartë se ajo e Hamasit, edhe sepse ka mbështetje konkrete dhe të mundshme nga Irani dhe milicitë e tjera shiite (në Irak, Jemen, Siri).
Nuk mund të lëshojë sulme – thonë ekspertët – por synon Izraelin me “plumbat” e tij, duke penguar rikthimin e normalitetit. Javët e ardhshme do të jenë prova e një krize ku siguritë shpesh janë shembur.
Dhe ne do të kemi indikacione nëse sukseset ushtarake të Izraelit do të çojnë në një pikë kthese, siç shpresojnë shumë, apo nëse ato do të jenë fillimi i një faze tjetër të luftës së pafund./Corriere della Sera