DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

World War III is fast approaching and few want to admit why

2024-02-01 23:38:20Pikëpamje SHKRUAR NGA SHERELLE JACOBS
World War III is fast approaching and few want to admit why
Putin and Xi Jinping

Are we on the brink of a Third World War? In the era of a very heavy use of the term "apocalypse", it is easy to laugh at such a question. After all, we are currently very vigilant that the pandemic does not appear again.

We're also surrounded daily by predictions of environmental catastrophe, and we get a constant adrenaline rush from the dystopian dramas we watch on Netflix. But what is certain is that the risk of a global war has not been so high since the US was engaged in an existential battle against the Soviet Union.

Around the world, authoritarian regimes are failing. In an era of global economic stagnation, their inability to deliver on promises to provide jobs, fight poverty and expand their middle classes is becoming more apparent.

Paranoid of dissent and oppositional voices, autocrats are increasingly motivated to consolidate their power by focusing on external enemies, whether through expansionist regional wars or high-stakes existential conflicts against the West.

The crisis that has erupted after a drone attack on a US base near Jordan's border with Syria is a very clear example of our very scary new reality. Although Iran has denied any direct involvement in it, it is clear that it is heavily implicated in what was the latest in a string of attacks linked to Tehran, aimed at driving the US out of the Middle East.

Given the inevitable US response, the question arises: Why would Iran participate in such a reckless adventure? But the element that escapes most analysts of Iran as a mad and evil fundamentalist regime is that it is also a failed regime.

The fall of Iran is among the most remarkable stories of modern times. It was once one of the greatest civilizations of antiquity, with a strategic position at the center of global trade, and presided over some of the largest oil and gas reserves in the world.

But a fossilized and incompetent theocracy has reduced it to a caricature of a regional power. Its infrastructure is comparable to that of a war-torn country, half of the population lives in poverty. As the mullahs' massacres become impossible to hide and protest movements grow, the regime has tried to stave off collapse by adding to its long-held ambitions to establish itself as a regional hegemon, creating a "Shia crescent" which it can also function as a sectarian bulwark against infidel Sunnis and Westerners, and as an imperialist center.

Natyrisht shndërrimi në një fuqi bërthamore është vendimtar për një vizion të tillë. Në fakt, rreziku real mund të mos jetë se Irani po bëhet vërtet më i fuqishëm, por që liderët e tij e dinë se koha nuk është në anën e tyre.

Teherani është ndoshta vetëm disa vite larg ndërtimit të armëve bërthamore për raketat e tij balistike. Por ndërsa situata ekonomike po rëndohet, regjimi mund të dyshojë se për të do të bëhet më e vështirë që të justifikojë koston e programit bërthamor për qytetarët e tij të shqetësuar.

Dhe ja ku kemi një model, të cilin historianët e kanë identifikuar përgjatë historisë. Ajo që na mësojnë luftërat e mëparshme botërore, është se ato nuk nisen nga vendet e sigurta dhe të suksesshme, por ato kaotike dhe skizofrenike që vuajnë si nga iluzionet madhështore ashtu edhe nga frika për të ardhmen. Sot ky paradoks i agresorit të brishtë, po shfaqet jo vetëm në Iran, por në një masë edhe më të frikshme në Rusi.

Regjimi i Putinit ka dështuar në mënyrë spektakolare të përfitojë nga avantazhet e brendshme të Rusisë - sidomos për shkak të burimeve të mëdha natyrore - për të rritur standardet e jetesës dhe për të krijuar prosperitet. Pjesa më e madhe e popullsisë ruse jeton në prag të varfërisë dhe vendi është mbërthyer në një “kurth nafte”, që zakonisht u ndodh vendeve të botës së tretë.

Grabitja shtetërore, monopolizimi, nepotizmi dhe një mori gënjeshtrash, kanë sjellë shpërdorimin e përfitimeve nga reformat e tregut të viteve 1990. Në kundërpërgjigje, Putin po përpiqet që të ndalë rënien ekonomike dhe demografike, dhe të shmangë dështimet e tij në vend përmes pushtimit të Ukrainës.

Ndërsa e etiketojnë me nofkën “Ariu”, Rusia post-sovjetike është në fakt më e ngjashme me një kandil deti që vazhdon të lëshojë toksina shkatërruese në ujë. Qelizat e të cilit sulmojnë në mënyrë të pakontrolluar edhe pas prerjes së kokës.

Pra, ajo që mund ta bëjë Rusinë edhe më të rrezikshme është se po ngushtohet hapësira e saj për “rimëkëmbje” siç e parashikon Putin. Nëse vazhdojnë tendencat aktuale, atëherë Rusia do të jetë një “cironkë gjeopolitike” brenda vetëm disa dekadave, inferiore në fuqi madje edhe ndaj fuqive në rritje të Afrikës siç është Nigeria.

Madje dikush mund të spekulojë nëse forcimi i vazhdueshëm i Kinës, mund të sjellë fillimin e një luftë civilizuese me Perëndimin. Ka dështuar strategjia e dikurshme e Xi Jinping, për të ruajtur ritme të jashtëzakonshme të rritjes ekonomike, kryesisht nëpërmjet një investimi të krijuar nga shteti.

Ai ka reaguar duke e zhvendosur Kinën drejt një modeli ushtarako-autokratik, duke nisur nga ndjekja e ëndrrës kineze për një vizion të Kinës së Madhe. Strategjia e tij e re e “unionit ushtarako-civil”, që synon ta bëjë Kinën fuqinë ushtarake më të përparuar në botë në aspektin teknologjik, e pasqyron qartë këtë synim.

And the concept that China could increase the risks of a new world war by occupying Taiwan is not inconceivable either. Xi knows he may have little time left to act. While it is believed that by 2027, Beijing will have military superiority over the US in the Taiwan Strait, given its shrinking population and ever-slowing economy, there are many questions about how long this can last.

The conventional view is that if World War III were to break out, it would happen by accident. But we must consider the possibility that, tormented by the prospect of death in the event of a fall from power, authoritarian leaders will be willing to pursue survival strategies that, while irrational to us, seem very reasonable to them.

They can pose a threat to human survival on the same level as, for example, pathogen laboratories without adequate security conditions or the uncontrolled evolution of Artificial Intelligence. The danger is compounded in an era when rogue dictators really think they can win.

As it moves to a "first strike" nuclear doctrine, Russia is increasingly convinced that it has an advantage in the event of a nuclear war. Iran's regime, with a generation that has lived under international isolation, may suffer from the "arrogance of survival".

If it wants to contain the authoritarian threat, the West must make use of what is a quality that is dangerous in itself: its unpredictability, which is so inherent in a democracy.

From the normalization of relations with China in the 1970s, which perplexed the Soviet Union, to the surprisingly forceful response to the invasion of Ukraine, the West inspires fear in its enemies, as they can never quite know what it will do next. He may have to go all out again to maintain his lead. / Daily Telegraph


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×