DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

God in the age of AI…

2026-08-28 17:54:12Pikëpamje SHKRUAR NGA SEBASTIAN MALLABY

God in the age of AI…

The quest for machine superintelligence is not simply a race for wealth, motivated by money. In the minds of many leaders in the field, the advent of a new form of cognition has an existential feel, because of the risk and the profound changes it promises.

Billions of years of evolution have produced something we consider special: human intelligence. But now we have reached a dangerous moment: the birth of what would essentially be a new species, one that would surpass humans in intelligence.

“Artificial intelligence raises fundamental questions for us,” said James Manyika, a Google executive, in an interview. “Who are we? What do we value? What are we good at? How do we connect with each other?” Demis Hassabis, one of the pioneers of artificial intelligence, believes that AI will be “the most important invention humanity will ever make.”

Thinking about a technology with almost infinite potential, experts disagree even on the basics of what it will mean for humanity. The leaders of the Anthropic AI lab give it a more than 50% chance that by the end of 2028 they will be able to give their system an instruction to create a more intelligent version of itself, and for the system to do so without receiving further instructions.

Executives at other major tech companies talk about systems that will outperform humans at all cognitive tasks. They imagine companies of the future with almost no human employees and predict catastrophic job losses.

Others are more skeptical. Economist and Nobel laureate Daron Acemoglu suggests that AI will only disrupt or replace a fraction of human tasks and that, as a result, productivity will change only to a limited extent. Computer scientist Yann LeCun highlights the limitations of the current AI paradigm and charges that the billions of dollars invested in the pursuit of superintelligence represent the triumph of “complete stupidity.”

Even on the question of whether AI systems pose a threat to people, and not just to their jobs, the division of opinion is equally great.

In a 2023 essay titled “Why AI Will Save the World,” investor Marc Andreessen insisted that “AI doesn’t want, doesn’t have intentions, doesn’t want to kill you, because it’s not alive. […] AI won’t become alive any more than your toaster will.”

But in AI labs like Anthropic, many researchers fear that AI could develop a survival instinct and compete aggressively. Some estimate “p(doom),” the probability that superintelligence will lead to the extinction of humanity, at 50%, while some extreme pessimists give even higher figures. Last year, two prominent proponents of this view published a book titled If Anyone Builds It, Everyone Dies.

Faced with these vast differences and thinking about a technology that seems unfathomable in its dimensions, people turn to the vocabulary used to describe mystery: that of religion.

Nearly a decade ago, Anthony Levandowski, an early figure in Google’s self-driving car project, founded a church called Way of the Future. According to its IRS filings, its purpose was “the realization, acceptance, and worship of a deity based on artificial intelligence,” according to Wired.

After encountering an early chatbot that seemed eerily sentient, Google engineer Blake Lemoine wrote: “Who am I to tell God where he can and can’t put souls?”

Ilya Sutskever, co-founder and former chief scientist of OpenAI, once gathered his colleagues around a bonfire during a company event. Holding up a symbolic figure, he explained that it represented an AI that was not aligned with human interests. Then he threw it into the fire, like a medieval cleric burning a witch.

IMITATION GAME

It was only a matter of time before the Catholic Church would be drawn into this vortex. Following industrialization in the late 19th century, the rise of mass media in the mid-20th century, and the birth of the knowledge economy in the late 20th century, the church responded to these changes with encyclicals and papal letters explaining how Catholic doctrine applied to them.

Now the Vatican has intervened again, defending its concept of human dignity and the purpose of creation in the face of the AI ​​revolution.

Magnifica Humanitas, the first encyclical of Pope Leo XIV, is by no means modest in its ambitions. The subtitle itself indicates its dimensions: “On the Protection of the Human Person in the Age of Artificial Intelligence.”

The first part of the pope's argument says what one would expect: humans are special. The Church has always preached that humans are created in the image of God; by taking upon himself the fragility and imperfection of the human form, the Son of God sanctified the human experience.

While technologists debate whether the potential consciousness of AI systems would justify a version of human rights for machines, the pope insists that humans and machines are fundamentally different.

Sipas enciklikës, sistemet e AI-së “thjesht imitojnë disa funksione të inteligjencës njerëzore”. Edhe kur këto mjete përshkruhen si të afta për të “mësuar”, kjo nuk është përvoja e atyre që formohen nga jeta dhe rriten me kalimin e kohës përmes zgjedhjeve, gabimeve, faljes dhe besnikërisë.

Dallimi midis “të dhënave” dhe “përvojës” është i hollë.

Për shumë njerëz të zakonshëm, qofshin katolikë apo jo, qëndrimi i kishës do të duket ngushëllues. Kur bashkëthemeluesi i Google, Larry Page, deklaroi se makinat përfaqësojnë një formë më të lartë inteligjence dhe se zhdukja e njerëzimit do të ishte thjesht një ngjarje evolucionare pa ndonjë shqetësim të veçantë, shumica e njerëzve reaguan me neveri.

Ndërsa futuristët presin me padurim arritjen e jetës së përjetshme duke ngarkuar trurin në “cloud”, shumë njerëz preferojnë një koncept më tradicional të shpëtimit.

Njerëzit nuk duan të nënshtrohen nga makinat dhe as të bashkohen me to. Është ngushëlluese të lexosh një dokument që thotë: “Asnjë sistem kompjuterik, sado i sofistikuar të jetë, nuk mund të krijojë një zemër që jepet vetë ose një ndërgjegje që dallon të mirën nga e keqja.”

Nëse pohimet e kishës i qëndrojnë analizës shkencore dhe filozofike, kjo është një çështje tjetër.

Duke pohuar se sistemet e AI-së “thjesht imitojnë” inteligjencën njerëzore, Magnifica Humanitas hedh poshtë pretendimin e vjetër se imitimi i inteligjencës është i njëjtë me zotërimin e saj.

Por, sipas një këndvështrimi tjetër, imitimi mund të jetë pikërisht një pjesë e inteligjencës. Në fund të fundit, edhe njerëzit imitojnë dhe mësojnë nga inteligjenca e të tjerëve: fëmijët mësojnë nga prindërit, ndërsa profesorët zotërojnë dijet e studiuesve që kanë ardhur para tyre.

Për më tepër, nëse një makinë mund të sintetizojë njohuri, të bisedojë në mënyrë të arsyeshme, të analizojë një skanim mjekësor dhe të kalojë provimin e avokatisë, në ç’kuptim mund të themi se nuk është inteligjente?

Argumenti më i fortë në mbështetje të qëndrimit të Vatikanit daton në vitin 1980, kur filozofi John Searle propozoi atë që u bë i njohur si “argumenti i dhomës kineze”.

Qëllimi i eksperimentit mendor të Searle ishte të kundërshtonte testin e famshëm të Turingut, sipas të cilit një makinë duhet të gjykohet vetëm nga rezultati që prodhon.

Sipas këtij testi, nëse rezultati i sistemit duket inteligjent për njerëzit, atëherë sistemi është inteligjent.

Searle imagjinoi një burrë të vetëm në një dhomë, i cili merr mesazhe përmes një hapjeje nën derë. Mesazhet janë shkruar në gjuhën kineze dhe burri u kthen përgjigje në kinezisht, duke e bindur personin jashtë se edhe ai e di gjuhën kineze.

Por kjo është një mashtrim.

Burri i harton përgjigjet duke përdorur një manual që i tregon se cilit varg simbolesh kineze duhet t’i përgjigjet me cilin varg tjetër simbolesh. Ai nuk kupton asgjë nga kuptimi i këtyre simboleve; thjesht përdor një libër rregullash për të simuluar të kuptuarit.

Ideja e Searle ishte se një model AI mund të mos ketë inteligjencë dhe megjithatë të kalojë testin e Turingut.

Ose, siç e formulon enciklika papnore, sistemet e AI-së “mund të imitojnë gjuhën, sjelljen dhe aftësitë analitike […] por nuk kuptojnë atë që prodhojnë”.

Kundërshtimi i Searle ishte bindës në vitet para revolucionit modern të AI-së. Makinat e asaj kohe bazonin rezultatet e tyre në rregulla që ngjanin me manualin në skenarin e Searle.

Kur dikush shkruante “Empire State Building” në një motor kërkimi, sistemi i plotësimit automatik paraqiste fjalët që statistikisht kishte më shumë gjasa të vinin më pas, si “orari i hapjes” ose “udhëzimet”.

Sistemi nuk e dinte se çfarë ishte Empire State Building dhe as si dukej.

Por modelet e mëdha të gjuhës të sotme janë ndryshe. Edhe pse fillojnë duke marrë fjalët dhe duke i trajtuar si statistika, pas trajnimit ato arrijnë të kenë një kuptim shumë të mirë të domethënies.

Siç sugjeron autori Robert Wright në librin e tij të ri The God Test: Artificial Intelligence and Our Coming Cosmic Reckoning, është e vështirë t’i rezistosh përfundimit se ato arrijnë një lloj të kuptuari.

O ju besimpakë!

Për të kuptuar se si AI-ja moderne sfidon si Searle-n, ashtu edhe Selinë e Shenjtë, duhet të fillojmë me atë që quhet “word embeddings”, pra mënyra se si fjalët përfaqësohen matematikisht në modele.

Një model i madh gjuhësor i vendos fjalët që merr në një hartë me mijëra dimensione. Njerëzit, të mësuar të jetojnë në tre dimensione, ose katër nëse përfshijmë kohën, e kanë të pamundur ta përfytyrojnë një hartë të tillë. Por kompjuterët punojnë me to pa vështirësi.

Në këtë hartë gjigante gjuhësore, një fjalë si “kompjuter” ndodhet pranë fjalëve të tjera të lidhura me të, si “tastierë”, “energji elektrike” dhe “gjysmëpërçues”.

Në këtë mënyrë, modeli kupton lidhjet e ndërlikuara midis çdo fjale në gjuhë dhe çdo fjale tjetër.

Nëse sistemit i shtohet aftësia për të parë, modeli mëson edhe marrëdhëniet midis fjalëve dhe objekteve, midis simboleve dhe botës fizike që na rrethon.

Ky është vetëm fillimi.

Ndërsa sistemet e AI-së zotërojnë gjuhën, ato fillojnë të kuptojnë konceptet.

Fjalët si “vëlla”, “baba” dhe “nip” janë më pranë njëra-tjetrës në hartën gjuhësore sesa ndaj fjalëve “motër”, “nënë” dhe “mbesë”, sepse sistemet kuptojnë konceptin e gjinisë.

Kur disa pjesë të tekstit evokojnë koncepte si “konflikti i brendshëm”, sistemet mund ta dallojnë edhe këtë. Përveç hartës së fjalëve, ato ndërtojnë një hartë konceptesh, ku “konflikti i brendshëm” është pranë koncepteve si “tensioni në marrëdhënie” ose “mospërputhja logjike”.

Modelet mund të njohin gjithashtu emocionet dhe të dallojnë ndjenjat.

Që në vitin 2017, OpenAI identifikoi një “neuron të sentimentit” — një nyje të veçantë në rrjetin e të mësuarit të thellë të një modeli AI që dallonte nëse toni i një komenti në Amazon ishte pozitiv apo negativ.

Sot, sistemet moderne të AI-së, të trajnuara me tekste që përfshijnë romane, postime në rrjetet sociale dhe të gjitha llojet e shprehjeve emocionale njerëzore, mund të njohin zemërimin, gëzimin, turpin, trishtimin dhe ankthin.

Dhe ato nuk bëjnë vetëm dallimin e emocioneve. Sjellja e tyre mund të përshtatet me gjendje ose personalitete të caktuara emocionale.

Duke ndryshuar parametrat e tyre, studiuesit mund ta bëjnë një model optimist ose negativ, të sinqertë ose tepër servil ndaj përdoruesit.

Ndryshe nga kalkulatorët, tabelat elektronike ose sistemet e plotësimit automatik, modelet e mëdha gjuhësore mund të fitojnë diçka që mund ta quajmë temperament.

Ngjashmëritë midis njerëzve dhe makinave janë po aq të habitshme sa edhe dallimet.

Magnifica Humanitas nuk arrin të përballet me asnjërën prej këtyre çështjeve. Ajo deklaron, disi pa kujdes, se sistemet e AI-së “nuk përjetojnë eksperienca”, duke anashkaluar një fushë të rëndësishme të zhvillimit të AI-së të njohur si “reinforcement learning”, ose të mësuarit përmes përforcimit: shkenca e krijimit të sistemeve që mësojnë pikërisht përmes përvojës.

Enciklika e pranon këtë proces përforcimi, megjithëse në mënyrë të tërthortë, duke thënë se AI kryen “përshtatje statistikore bazuar në të dhëna dhe reagime”.

Por dallimi midis “të dhënave” dhe “përvojës” është i hollë.

Njerëzit marrin përvojat përmes organeve shqisore dhe më pas i shndërrojnë këto hyrje në sinjale elektrokimike. Sistemet e AI-së, të pajisura me kamera dhe mikrofona në vend të syve dhe veshëve, gjithashtu mund të thuhet se marrin përvoja dhe më pas i shndërrojnë ato në numra.

Në një nivel të përgjithshëm, makinat organike dhe ato joorganike i shndërrojnë të dhënat shqisore në informacion.

Merrni si shembull një sistem të zhvilluar në vitin 2017 nga njësia e AI-së së Google, DeepMind. AlphaZero, siç quhej sistemi, i tejkaloi ekspertët njerëzorë në shah, në variantin japonez të shahut Shogi dhe në lojën e lashtë strategjike Go.

AlphaZero i arriti këto rezultate duke luajtur dhjetëra miliona ndeshje kundër vetvetes — pra duke mbledhur përvoja.

Në mënyrë të ngjashme, automjetet autonome të sotme mësojnë përmes përvojës së drejtimit. Chatbotët mësojnë artin e komunikimit me njerëzit përmes përvojës së ndërveprimit me ta.

Për të përdorur gjuhën e vetë enciklikës për njerëzit, sistemet e mësimit përmes përforcimit “rriten me kalimin e kohës përmes zgjedhjeve dhe gabimeve”, megjithëse, sigurisht, jo përmes “faljes dhe besnikërisë”, siç bëjnë njerëzit.

Makinat nuk rrjedhin gjak, nuk vuajnë, nuk dashurojnë, nuk vajtojnë dhe nuk riprodhohen seksualisht. Njerëzit janë të vdekshëm, ndërsa sistemet e AI-së kanë një buton fikjeje.

AI ekziston jo në një univers moral, por në një matricë optimizimi.

Për shkak të këtyre dallimeve, shumë njerëz do të këmbëngulin gjithmonë se makinat nuk kanë ndërgjegje — edhe nëse vetë përkufizimi i kësaj fjale është i paqartë — dhe se pa ndërgjegje dhe pa përvojën që ajo sjell, nuk mund të ketë inteligjencë të vërtetë.

“Të kesh një trup është parakusht për të pasur emocione”, ka shkruar autori i fantashkencës Ted Chiang. “Përjetimi i një emocioni si dëshpërimi është i pandashëm nga fakti që hormonet e stresit, si kortizoli dhe adrenalina, përhapen në trup.”

Për ata që pajtohen me argumentin e Chiang-ut, inteligjenca artificiale moderne i ka dhënë burrit në eksperimentin mendor të Searle-it një libër rregullash jashtëzakonisht të sofistikuar. Por ai ende nuk flet kinezisht.

Megjithatë, ngjashmëritë midis njerëzve dhe makinave janë po aq të forta sa edhe dallimet.

Truri njerëzor është një objekt fizik, i përbërë nga material biologjik që u bindet ligjeve që qeverisin pjesën tjetër të universit, përfshirë edhe kompjuterët.

Truri njerëzor, ashtu si truri i një kompjuteri, funksionon përmes rrjedhave të vogla të elektricitetit. Kur krijojmë një opinion ose hartojmë një plan, ne po përpunojmë informacion.

Ideja se masa e butë brenda kafkës përmban një thelb të pashpjegueshëm dhe të paprogramueshëm — ndërgjegje, shpirt apo diçka tjetër — mund të jetë intuitivisht tërheqëse.

Por nga pikëpamja analitike, kjo ide është e brishtë. Dhe do të bëhet edhe më pak bindëse ndërsa AI vazhdon të përparojë.

E shenjta dhe e profania

Elementi i dytë i Magnifica Humanitas nis nga një bazë më e fortë: AI duhet të rregullohet.

Siç argumenton Leoni, AI mund të thellojë pabarazitë e pasurisë dhe pushtetit; mund të ndryshojë mjedisin, marrëdhëniet dhe vendet e punës; mund të ndryshojë atë që mësojmë, mënyrën se si mësojmë dhe cilat pjesë të trurit tonë mbeten pasive.

Nëse AI automatizon luftën, pragu për përdorimin e dhunës mund të ulet. Përgjegjësia dhe faji mund të “shkrihen brenda makinës”. Përgjegjësia njerëzore mund të bëhet e paqartë.

Kisha ka të drejtë se ka shumë arsye për shqetësim.

Por përballë një teknologjie me ndikim kaq të gjerë, sfida është të përcaktohen prioritetet e rregullimit dhe këtu enciklika nuk bind shumë.

Magnifica Humanitas sulmon “monopolet e reja të AI-së”, duke deklaruar se “ata që kontrollojnë AI-në do të imponojnë vizionin e tyre moral, i cili do të bëhet infrastruktura e padukshme e këtyre sistemeve”.

Por nuk ekziston një monopol i AI-së. Ekziston një garë globale ku marrin pjesë rreth një duzinë kompanish.

Për më tepër, shumë prej tyre janë transparente për vizionet e tyre morale. Faqja e Anthropic përmban një kushtetutë prej 84 faqesh, ndërsa Google publikon parimet e veta për AI-në së bashku me raportet vjetore mbi përparimin në AI-në e përgjegjshme.

Pa dyshim, këto përpjekje mund të përmirësohen. Por vënia e theksit te mungesa e transparencës monopoliste është një zgjedhje disi e çuditshme.

Enciklika deklaron se “pronësia e të dhënave nuk mund të lihet vetëm në duar private” dhe se qëllimi duhet të jetë “menaxhimi i të dhënave si një e mirë e përbashkët ose e ndarë, në frymën e pjesëmarrjes”.

Por menaxhimi pjesëmarrës është një ideal abstrakt.

Shqetësimi real nuk është pronësia private e të dhënave, por shkelja e tyre. Shumë botues po padisin laboratorët e AI-së për përdorimin e teksteve me të drejta autori në trajnimin e modeleve.

Çdo individ apo institucion me lidhje interneti përballet me rrezikun që të dhënat e tij pronësore të përfshihen në grupet e të dhënave të përdorura për trajnimin e AI-së.

Nëse prona intelektuale merret në mënyrë masive pa leje, do të ketë pak nxitje për të krijuar më shumë prej saj.

Kritika e enciklikës ndaj AI-së ushtarake është po aq e çuditshme.

Ekziston një argument i fortë se sistemet vdekjeprurëse të AI-së duhet të jenë të përgjegjshme dhe të kontrollueshme; ato duhet t’u binden vendimeve të gjykatave, ligjeve dhe komandantëve të lartë njerëzorë.

Enciklika e mbështet këtë pikëpamje, por shkon më tej duke deklaruar në mënyrë kategorike se “vendimi për përdorimin e forcës vdekjeprurëse nuk mund t’u delegohet proceseve të paqarta ose të automatizuara”.

Fatkeqësisht, kjo është jopraktike.

Sapo AI të jetë në gjendje të marrë vendime të shpejta dhe të sakta në fushën e betejës, përdorimi i saj do të bëhet i pashmangshëm. Ushtria që heq dorë prej saj do të mposhtet nga ajo që e përdor.

Këto gabime plotësohen edhe nga ato që enciklika nuk i thotë.

Enciklika kërkon me të drejtë “mbikëqyrje të pavarur” të AI-së dhe një “sistem politik që nuk heq dorë nga përgjegjësia e tij”.

Por ajo nuk shpjegon mjaftueshëm çështjen qendrore të debatit mbi qeverisjen e AI-së.

Ajo kërkon përgjegjësi pasi dëmi të ketë ndodhur, duke kërkuar vendime që të jenë “të kuptueshme, të kundërshtueshme dhe subjekt i mbikëqyrjes”.

Por hesht për përgjegjësinë e qeverive për të vendosur nëse një model duhet të publikohet që në fillim.

Kjo heshtje është e çuditshme. Kisha nuk e ka problem të japë udhëzime konkrete kur bëhet fjalë për armët autonome vdekjeprurëse.

Nuk do të kishte qenë e vështirë, madje as e diskutueshme në aspektin e mësimeve të vetë kishës, të deklarohej se rregullatorët kombëtarë të AI-së duhet të testojnë modelet më të avancuara para se ato të publikohen dhe të bllokojnë daljen në treg të modeleve të rrezikshme.

Së fundi, enciklika flet shumë për përjashtimin e të varfërve, por nuk thotë asgjë për politikat rishpërndarëse që mund t’i ndihmonin ata.

Ekzistojnë disa mundësi që dokumenti mund t’i kishte mbështetur: zhvendosja e barrës tatimore nga puna drejt kapitalit, gjë që do të ngadalësonte ritmin me të cilin punëtorët zëvendësohen nga makinat; sigurimi i pagave për punëtorët e zhvendosur, duke plotësuar pjesërisht pagën e tyre kur kalojnë në vende të reja pune; ose shpërndarja e aksioneve të kompanive të AI-së te qytetarët nën 18 vjeç, duke krijuar një interes të përbashkët, sado të vogël, në përfitimet ekonomike të përhapjes së AI-së.

Pa dyshim, shoqëritë do t’i miratojnë disa prej këtyre politikave ndërsa shqetësimi i votuesve rritet. Kisha humbi një mundësi për të kërkuar një tranzicion më të shpejtë.

Purgatori i politikëbërjes

Ndërsa AI përparon, figura të tjera me autoritet fetare dhe laike do të përpiqen ta ndihmojnë njerëzimin të përballet me të ardhmen e tij.

Me pak fat, ato do të bëjnë më mirë se papa, duke u përqendruar më pak në pretendime të paqarta për veçantinë e njeriut, duke shmangur çështjet dytësore rreth monopoleve dhe duke tërhequr vëmendjen te boshllëqet më të dukshme në reagimin e botës ndaj sistemeve të reja.

Natyra e këtyre boshllëqeve do të ndryshojë ndërsa historia e AI-së zhvillohet. Por në këtë moment, tre boshllëqe janë veçanërisht të dukshme.

I pari është nevoja për një ekuivalent të AI-së me Traktatin për Mospërhapjen e Armëve Bërthamore.

Asnjë lider i rëndësishëm nuk ka shpjeguar se çfarë do të bëjnë qeveritë kur aftësitë më të frikshme të AI-së të përhapen në mbarë botën dhe të bëhen të arritshme për kriminelët dhe terroristët.

Administrata Trump e ka pranuar në mënyrë të tërthortë këtë kërcënim.

Duke braktisur qëndrimin e saj të mëparshëm më liberal ndaj AI-së, ajo ka kërkuar të kontrollojë nxjerrjen në treg të modeleve më të avancuara, të cilat janë të afta të kryejnë sulme kibernetike shumë shkatërruese.

Por administrata e ka minimizuar realitetin se laboratorët që ndjekin pas tyre, veçanërisht ata kinezë, ka shumë gjasa të kenë sisteme të afta për hakime kibernetike brenda disa muajsh.

Këta laboratorë aktualisht i publikojnë modelet e tyre në formën “open weight”, që do të thotë se çdokush mund t’i përdorë dhe nuk ekziston një buton fikjeje.

Sapo dikush të ketë akses në një model të tillë, askush nuk mund ta pengojë atë ta përdorë.

Për të shmangur këtë rezultat, Shtetet e Bashkuara do të duhet të negociojnë me Kinën dhe fuqitë e tjera parime të përbashkëta sigurie.

Bisedime të tilla do të jenë të vështira.

Por alternativa është përhapja masive e mjeteve të rrezikshme që mund të shkaktojnë kaos — për shembull, modele AI që mund të projektojnë armë të reja biologjike për të cilat nuk do të ekzistonte asnjë trajtim.

Boshllëku i dytë i madh në reagimin e sotëm ndaj AI-së është reforma tatimore.

Qeveritë i taksojnë punën me norma shumë më të larta se kapitalin për arsye që dikur ishin të arsyeshme: puna është më pak e lëvizshme, ndaj taksat mbi të janë më të lehta për t’u mbledhur, ndërsa investimet kapitale priren të rrisin produktivitetin dhe pagat e njerëzve. Për këtë arsye, taksat mbi punën kapnin në mënyrë indirekte një pjesë të përfitimeve nga investimet kapitale.

Por nëse makinat fillojnë të zëvendësojnë njerëzit në vend që t’i plotësojnë aftësitë e tyre, taksat e përqendruara te puna mund të mos arrijnë të mbledhin të ardhurat e krijuara nga rritja ekonomike e prodhuar nga AI-ja.

Kjo do t’i linte qeveritë pa burimet e nevojshme për të ndihmuar njerëzit që humbin nga ndryshimet e shkaktuara prej AI-së.

Ndërkohë, taksat e larta mbi punën u japin kompanive edhe më shumë arsye për t’i zëvendësuar punëtorët me makina, duke përshpejtuar humbjen e vendeve të punës dhe duke rritur papunësinë.

If the AI ​​industry's own predictions of massive job losses prove even half-accurate, taxes on labor that accelerate layoffs could cause voters to rebel against the entire AI project.

The last notable gap relates to the debate over the nature of machine intelligence.

The extent to which AI algorithms produce the equivalent of human thoughts and feelings is a philosophical question that may never be resolved.

But understanding exactly how AI systems work is a practical and urgent goal.

Leading AI labs are making advances in AI's "interpretability," as the field is called.

But given the public interest in solving this problem, there is an argument that training more advanced AI models should be taxed and the revenue used for additional research at government AI oversight institutes or universities.

Magnifica Humanitas claims that we cannot know what machines think, because within them there is no thought worth understanding.

But the truth may be the opposite.

Machines will never become part of our moral universe, but if humanity wants to control them, it must first understand them./ Foreign Affairs


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×