DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Sokol Olldash's revenge with Berisha, Meta and Basha

2022-09-18 16:08:15Pikëpamje SHKRUAR NGA LORENC VANGJELI
Sokol Olldash's revenge with Berisha, Meta and Basha
Lorenc Vangjeli

There is a name that comes from the past that brings the three together today, Berisha, Meta and Basha. He is Sokol Olldashi. The superstition that admits that the curse of the dead is extinguished only when he is asked for forgiveness in the grave, can be explained even if only Lulzim Basha's own strange journey in politics is traced.

As the minister of transport, he will be remembered for the authorship of the wrong procedure for one of the major acts of the Albanian governments - the construction of the Nation's Road - and for avoiding accountability with eel methods, patriotic phraseology and an essence emptied of content.

As foreign minister, Basha signed with his name the shameful sea agreement with the southern neighbor. The teenager's "flirt" with the Greek Hand who co-signed with him and the declaration of the agreement being unconstitutional will be forgotten.

As the minister of the interior, Basha was the city of the machine guns that shot the opposition protesters without trial, and it will not be mentioned again how he cowered under the armpit of his boss, in the moments when it was not clearly understood whether the Doctor's actions were dictated by the stupidity of the moment tragic or the thirst for unlimited power had taken him to the point of no return.

As the mayor of Tirana, just like the bridegroom who takes the woman of other people's dreams with the groom, Tirana Basha, from the throne of a megapower that loved him in his sleep, but did not deserve her when he woke up, he could never win the sympathy of the capital's citizens. .

As opposition leader, just one step away from the prime minister's office, he suddenly became the most radical politician of Albanian pluralism. He turned the entire opposition into a blind kamikaze that blew itself up at the very foundations of the system, shaking the legitimacy of the system itself in ways unimaginable before. He burned the mandates of the deputies and, for the first time, left the entire opposition without any contact with the real power.

By taking the opposition people to the streets, sending them into a spiral of violent protests, he simply exalted himself as the singer of the national anthem and the irreplaceable subject of political memes and minimized the hopes of rotation.

Suksesi i padiskutushëm i Bashës është tjetër kund. Edhe miqtë e dikurshëm që tani i shmangen, edhe kritikët e vazhdueshëm të tij, dakortësojnë kur vlerësojnë se njeriu me një milion dollarë në xhep kur erdhi në politikë, me të gjitha gjasat tani që është përzënë nga politika, është një pasanik që nuk mund të tregojë burimin e dhjetra milionëve të tjerë të cilat, edhe miqtë, edhe kritikët ja numërojnë në xhepat me tulipanë.

Në një vend normal, për një politikan normal dhe në një kohë normale, secili segment i këtij rrugëtimi që vetëm kur shihet kështu i plotë i kuptohet absurditeti fatal që e shoqëronte, do të mjaftonte që Lulzim Basha të ishte bërë ish prej kohësh. Por kjo është vetëm ajo që duket. Dhe dukja në Tiranë nuk i ndahet vesit të vjetër që të jetë krejt ndryshe nga sa shfaqet. Në secilin rast dhe rast pas rasti, Basha betohej dikur në gënjeshtër ditën si njëshi i PD-së, për t’u ankuar netëve që ishte vetëm dyshi i saj. Kur e pranoi statusin prej pengu të Doktorit deri sa e përfundoi duke e mbajtur peng vetë Doktorin në mandatin e dytë. Se ai ishte totalisht ndryshe nga modeli Berisha në politikë, por e detyronte ai të ndiqte modelin bolshevik të drejtimit qoftë në qeverisje, qoftë në politikë në përgjithësi.

Bir për shpirt në formë dhe ujë shpesh i turbullt në thelb, i aftë që të merrte gjithmonë formën e enës ku e hidhnin, në të vërtetë Basha është politikan fatkeq dhe i pafajshëm. Ai është rimishërimi i më të ligës që pluralizmi grotesk shqiptar shpiku në dhjetra trajta e emra të përveçëm përpara tij. Anadollak me kostum alla franga, autokrat arrogant në ngastrën e pushtetit që i jepej të lëronte edhe kur lëvdonte demokracinë, më shumë agjent tatimor se politikan, ai është zhgënjimi monumental i shpresës se të rinjtë në politikë do të mund të ishin ndryshe nga paraardhësit e tyre, që njëlloj si ai, kanë një urrejtje patologjike për të vërtetat e thjeshta dhe një patologji të pandryshueshme dashurie për pasurimin nëpëmjet politikës.

Ndryshe nga Rama, Berisha e Meta, Bashën mund ta marrësh inat, mund ta ironizosh madje edhe ta përbuzësh, por ai as mund të urrehet dhe as mund të duhet. Ai mbeti një bimë OMGJ pa shije dhe pa aromë, por vetëm formë dhe ngjyrë në politikë. Ishte monoton si dok gri kinez dhe një mur prej gome me ambicje të mëdha me mundësi modeste intelektuale.

Manipulues i jashtëzakonshëm në raporte personale, i aftë t’i thoshte secilit atë që tjetri do të donte të dëgjonte, hipotekë e pafundme premtimesh asnjëherë të mbajtura, ai pati raporte kontraverse me të tre pushtetet e parashikuara në Kushtetutë. Përballë ekzekutivit ai ishte mundësia e dështuar, në raport me parlamentin, u bë atentator i thelbit moral të tij, ndërsa me drejtësinë, ishte gjithmonë klienti i munguar në apelin e saj.

Basha nuk ishte ndryshe as në raport me pushtetin mediatik. Sjellja e tij me median ishte një tërësi aktesh, të gjitha të denja për manualin klasik të manipulimit. Si askush tjetër para tij që rëndom akuzohen për përdorim shkopi e karrote ndaj medias, ai përdori në mënyrë kriminale një pjesë të konsiderueshme të elitës së saj duke e vënë në pararojë të betejës së tij publike. I vuri përpara vetes dhe bënte sikur ndiqte nga pas idetë e tyre për nevojën e përmbysjes deri dhe me armë të Edi Ramës, bënte sikur ju bindej atyre se qeverisja ishte një regjim që nuk mund të mundej me votë, por se duhej dërmuar me mosbindje civile dhe revolucion.

Ai i përdori të gjithë ato zëra autoritarë si alibinë e tij për radikalizimin deri në kufinjtë e destabilitetit të vendit dhe veten e vendosi si autorin e një akti që po ja diktonte opinion publik. Shumica dërmuese e këtyre emrave që sot po e trajtojnë si fatkeq të prekur nga Corona Virusi që i duhet ndenjur larg në distancë higjenike, në asnjë rast, nuk ka kërkuar ndjesë publike qoftë për thirrjet për të rrëmbyer kallashnikovët, qoftë për ngutin për t’u vetëdjegur përpara qendrave të votimit dhe qoftë për ngenë me të cilën vranë çdo alternativë për rikthimin e opozitës në pushtet.

E pavarësisht të gjithave, edhe pse çdo merhum e gjen vetë udhën për të humbur, edhe mbas shpërthimit të skandalit për financime të mundshme ruse në favor të tij, Lulzim Basha është pa faj. Ai është thjesht një keqkuptim fatkeq, është një çudi që nuk zgjati as tre mandate në politikë. Duke nisur me të shkuarën, në kohën kur ylli i tij ngjitej lart dhe për kufi dukej se do të kishte vetëm tavanin e zyrës së kryeministrit, ai u përcoll si shpresë për të rrëzuar poshtë Berishën dhe Metën nga njëra anë dhe Ramën nga ana tjetër. Me të tre musketierët e Tiranës ai pati raporte të ndryshueshme me një variabël miqësish dhe armiqësish që zgjasnin me stinë.

I pari, Berisha e pati zgjidhje dhe zgjedhje personale, i dyti, Meta ishte përkrahësi i tij përkundër Berishës dhe Ramës dhe i treti, Rama, ishte steka e gjatë e bilardos që e godiste drejt secilës vrimë që zgjidhte vetë. Të tre këta, jo për meritë të forcës së tyre, por për shkak të dobësisë proverbiale të Bashës, sot po shohin se si po përcillet mikarmiku i tyre, në adresën më të ligë të mundshme për një politikan.

Në këtë zbrazëti figurash që popullojnë Tiranën politike, është edhe një personazh tjetër, që mungon në apel dhe që e lidh Bashën me dy krerët e sotëm të opozitës. Ai quhet Sokol Olldashi.
Berisha sepse nuk i dha garën e premtuar me Bashën.

Meta because it became the barn of votes in the match for PD president. Bashan himself because he took what belonged to him. Rama also appears in the background because the opposing political trenches had crossed their destinies on an evil day.
So today, eight years later, more than a miracle of fate, the troubled fates of Berisha, Meta and Basha seem to be joined by a curse. A curse that the late Sokol Olldashi gave to all three of you from above, who left this world full of pain and sorrow. And probably, the strength of that curse has not yet arrived. And maybe it will continue according to the superstition, until each one of them apologizes to the dead on the grave, that he left when he should have stayed.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×