DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

"I am the Greek spy who was threatened by "He" for my livelihood", Viktor Zhusti reacts after the controversy over the photo with Adriatik Lapaj

2025-12-30 19:10:00Aktualitet SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX
"I am the Greek spy who was threatened by "He" for my
Viktor Zhusti reacts after the controversy

Renowned actor Viktor Zhusti has reacted to the accusations on social media against him, after he asked Adriatik Lapaj to remove the photo that the latter had posted without his permission. The debate began after Lapaj used a photo with the renowned actor in front of the Prime Minister's Office, claiming that the actor had joined his protest, a fact which Zhusti denied, stating that the leader of "Albania Becomes" had deceived him.

And after this moment, supporters of Lapaj's party launched a series of accusations against the famous actor. In a long note, Zhusti responded to the accusations, while emphasizing that "the key to success is insults and curses on social networks."

Actor Viktor Zhusti's reaction:

MY DEAR OLD FRIENDS AND YOU, YOUNG “ENEMYS”

(Essay on the occasion of Christmas)

After a week of storms, when the Facebook Sea was more turbulent than the Adriatic Sea and the tsunami raised to the surface and washed ashore, values ​​and dross, so long left in the dark, now that it was proven, on both sides of the trenches, how ready and on the alert we were (some out of vigilance, some out of rage and some for revenge), NOW, that, finally, it was well understood:

- Who is afraid and of whom?

- who is everyone and with whom,

-⁠ ⁠Who is a spy and whose?

- who embarrassed themselves and in front of whom,

- Who is a patron and whose?

- Who is the deceiver and why?

- Who has the richest vocabulary and with what?

- who deserves respect and from whom,

- Who blackened the face and in front of whom, NOW that the anger, rage, and blindness with which we attacked each other to tear each other apart has somehow subsided, let's take a breath and ask ourselves:

"Why and for whom did all this serve?"

And, "licking our wounds" (as savages do when the fight is over or they retreat from it), trying, as far as we can, to find what we have left or have left behind (regardless of which side of the trench we are on), to find:

"Was it worth it?! Who won and what?!"

We shared what we had to share: thoughts, opinions, impressions, consideration, antipathies, hatred, bitterness, slander, parties... not counting that the bitterness and hostility that all this leaves behind is not like "the greatest miracle that only lasts three days."

This entire furious and unexpected attack proved to me that no one follows and controls you more than the people who don't like you or who you've stepped on their calluses.

I read many comments and statements that my reaction was a consequence of the threat that was made to me (?!) because the reaction came two days after posting the photo. In that post I also included a photo of the message that I sent to his close comrade, ten minutes after the meeting, so I was threatened before they saw the photo!!!

There are many who, rightly, ask why I didn't react immediately after posting, but waited two days, and this is because I didn't make the numerous messages known (I can make them available to anyone), very pleading messages that the photographer took to be removed or changed, with the caption: "he came, he met us... he gave us positive energy... I'll wait for you at the protest on Saturday..."

If the co-workers had reported all of this to the boss, the noise and the crusade would have been avoided.

I am not indifferent or holy enough to say, when they hit me, "Forgive me, God, they don't know what they're doing." No! NO! I know and control my face, even that "gray area" of conscience, and if (in some cases) I want to and forgive, I forgive not because they don't know what they're doing, but out of regret, because I understand why they do it!

Disagreeing with a wise saying that advises in such cases: "Don't get angry with those who speak ill of you, just have mercy. They are wounded, insecure, weak people who try to find in others everything negative that they have within themselves. They think that by despising others, they will gain the value they lack", I decided to react, even more harshly and bitterly than I know, not from the motto "a pig wants a bullet", but from feeling that silence and withdrawal gave a lot of encouragement to the warriors, convinced that silence and kindness can be used as a ladder to climb on their backs.

The reaction of the militants was harsh and uncontrollable: violence, shouting, tearing, lynchings, desecration, nothing was left untrampled and defiled, every measure was exceeded, every value was forgotten, "the baby was thrown out with the bathwater, as Marx says," and nothing was left to be enjoyed.

To despise a value (you once valued it) you must first know, appreciate, have consideration and honor yourself. Shamelessness cannot and should not be considered courage and bravery, since it reveals a lack of education, a weak character, and in today's time, it even EXPOSES it. Once, "him" (let's say, the thief, the deceiver, the pervert, the ignorant...) was known only by the family, maybe the neighborhood and, at most, the village, while now, through Facebook, the fame takes over...

From the comments of some, I realized that I had cut the branch I was standing on, because it's not just someone who declares: "I had respect for you, but after that I lost respect"!

My old respecter and now new "enemy"! Respect is not a plug to charge your phone.

You (I feel bad), you have never had respect for me, because (forgive me), you don't understand it as a concept and category. You've heard it, you repeat it.

Why did you have respect for me, you know? But why did you take it away, you know?

Se unë (miqësisht ta them), edhe pse e kishe edhe pse e hoqe, nuk ndjehem i keqardhur. Nuk më vjen keq që të humba, trishtohem që të kisha. Do më ngrohte e dhimbte respekti yt, nëse do kuptoja që ti, respekton, së pari, veten tende.

Nuk mund ti pengoj njerëzit të mendojnë ç’të duan, aq më tepër kur ky është i vetmi ngushëllim për ta, por s'mund ta le pa theksuar atë që me ka mësuar jeta dhe ndonjë libër: "njeriu është i bukur, kur është i bukur nga brenda, gjithë të tjerat, konsumohen, prishen, thyhen, grisen, plaken... dhe, bukuria për të cilën e kam fjalën (besoj kuptohemi), ashtu si karakteri, respekti, dinjiteti, as nuk fitohen dhe as mund të humbasin nga një foto..

Në këtë vend, sado të fshihesh, nuk mbetet gjë pa dalë në mexhlis. Shumë nga vigjilentët vigjëlues, duke lexuar "midis reshtave", nuhatën që, qenkam kërcënuar nga "Ai" për bukën e gojës (besoj e kanë metaforikisht se pothuaj tani ha fare pak bukë) dhe ç'është më e ndyra, më paska futur po "Ai", për të sabotuar protestën…(nuk u rrëshqiti as ky fakt) e nga të gjitha këto, më qendisën një karakteristikë plot epitete pikante: i pafytyrë, pa dinjitet, pa karakter, i shitur, i futur, i infiltruar, madje dhe pa k...ëllqe !

Po dale, dale, se kjo s'është gjë! Disa, nuk besoj (sinqerisht nuk besoj) se janë nga të mbeturit pa punë nga që "Shtëpia e Gjetheve" u bë muze, zbuluan se qenkam dhe "spiun i grekut" ("Ç'fakt do më shumë, ai dhe telefonin e mban në greqisht!!!" ose "Na mytën grekt").

Sapo lexova këto, mendoj të denoncoj Zanën që telefonin e ka në italisht dhe Zeqon e Gjonin, në anglisht, spiunime që mund të shërbejnë si master për "poliagjent"!

Dikush, i pangopur me damkën "SPIUN" me cilëson dhe "Sorosian", po (lavdi Zotit), tani për tani e ka lënë me kaq. Me zemër të dridhur pres mos nxjerrë në dritë dhe faktet se, të them të drejtën, pushkatimi është melhem para Fejsbukimit, Instagramimit apo tik-tokimit…

Një tjetër (s'mbeti gjë pa dalë), zbuloi që u katandisa AKTOR në Shqipëri, nga që më zbuar nga Greqia (as më pak, as më shumë se një “Non-grata)!

Një tjetër i pamëshirshëm (s’u ngop nga thika që nguli, po dhe e përdredh) e thellon aktakuzën kur deklaron se jam futur në burg për 7 kg drogë (që është shpifje, se në të vërtetë ishin 12), ndërsa një tjetër, “. i mirëinformuar”, denoncon që kam futur në burg dhe 7 veta të tjerë ( tjetër shifje kjo, se në "grupin e strukturuar kriminal”ishim vetëm 4) dhe (ah, kokë, kokë) të gjitha këto, vetëm nga pakujdesia për të ndërruar gjuhën e telefonit ! Megjithatë, me që iu hapën petët lakrorit, s'më mbetet tjetër veç të spiunoj dhe veten:

Po! E vërtetë! Jam spiun! Telefoni që zbuluat, është e keqja më e vogël, unë dhe lexoj, shkruaj, përkthej e shikoj dhe teatër në Greqi. Vërtet “spiun”, po "spiun i kompletuar" ama, ë!

Tani, që nisët të hapni varrin, lutem, mos përtoni, gërmoni ca më thellë, të mos dalë më e keqja që kam ose që ka zënë disa...

Thuhej që kollën dhe dashurinë nuk i fsheh dot, pas kësaj, u dashka shtuar: spiunllëkun.

Shumë nga militantët opinioniste, të angazhuar për të zgjidhur problemet thelbësore të Kombit dhe Demokracisë, me të drejtë që s’gjejne kohë që, vetëm një çast, të kthejnë shikimin brenda vetes, se ndryshe, do kishin vënë mendjen para gjuhës, para se të linçonin dikë që e konsiderojnë "të llogores tjetër". Jepi dinjitet dhe "armikut" që të vlerësosh fitoren tënde, se fakti që dikush, shpreh simpati për dicka e dikë, nuk duhet të shërbejë si argument për baltosje, se Demokracia, presupozon lirinë e të shprehurit, jo sharjes e shpifjes, presupozon debat, jo kryqëzim e kacafytje, presupozon votim të lirë, jo nostalgji për rezultatet 99.99%

Ckërmitët dhëmbët, më quajtët frikacak, shërbëtor, të shitur, komunist... vetëm se arrita e nxorra nga goja (si s'mu tha gjuha) që "Shqipëria bëhet vetëm nga ata që po luftoni" !

E thashë! E pranoj! Më ndjeni! Gabim! Fatal! MIOP!

Po, "miop europian, ama", ë!

Diçka që vërtet më bëri të mendohem: disa nga ata që më konsideruan "vegël qorre" e pushtetit, zbuluan arsyen dhe shpallën sheshit pse jam i tillë. “Nga frika mos më "presë nafakën e pensionit" ose tamam-tamam (dhe nuk ia futin kot), se mos tani, “në lulen e moshës”, lëpij ndonjë kockë në formë posti. Se, po të mos kishin këto dyshime, nuk do shkruanin dhe, jo vetëm njeri: "të kanë kërcënuar", "s'je burrë", "s'ke këllqe"...

U tmerrova nga kjo pasqyrë që m'u vu përpara! Si dreqin u katandisa kështu dhe në këtë moshë! Dhe, i thashë vetes:

Epo, kur do korrigjohesh, o njeri!

Mjerë ti, po mjerë dhe Ai!

Jo i Gjati, jo, i Madhi!

Jo i Pushtetshmi,

i Gjithëpushtetshmi!

Jo ky tek shkallët, Ai në Qiell… që, si s'lëshon një rrufe dhe të lahej, një herë e mirë, kjo… mesele.

Burrat e vërtetë edhe mërziten, edhe dështojnë edhe qajnë dhe (herë-herë) i tregojnë dobësitë.

Edhe rrëzimi, thekson një i mençur, dhuratë është, pasi kthehet në mësim, në përvojë, veç, mos harrojmë, për asnjë çast të marrim me vete NJERIUN, pa harruar MIRESINË, brenda zemrës sonë.

Prandaj, duke ju falenderuar që bëni gjithçka për të mirë (“ai që të rreh, të do”), më lejoni, ju lutem, më lejoni të shprehem, të revoltohem, të kundershtoj, të jem ky që jam dhe ashtu siç jam: njeriu që ka gabuar (dhe jo pak),

që është rrëzuar (dhe keq),

që është ngritur (çdoherë),

që nuk është dorëzuar (më së shumti), i shigjetuar (nga të papunët), që ka falur (dhe shumë),

që është përkrahur e inkurajuar (nga që dicka modestisht ka ofruar).

Tani, nga ngjitja e 84 shkallëve, nga që është lartësi marramendëse, vërtet dukem prej të gjithëve, por dhe unë, më besoni, nuk jam aq keq nga sytë.

Më gjykoni dhe ju gjykoj.

Më dënoni e duke qënë se ju kuptoj, s’ju ve dhe faj.

Për të ngjitur 84 shkallë, kam ecur, nxituar, vrapuar, kam gabuar e rrëzuar, jam ngritur e ringritur, dhe përsëri vazhdoj të eci, pa bastun pa u mbështetur, pa frikë, i pa kërcënuar, duke parë akoma përpara, drejt, larg, dhe çuditërisht, horizontin e shikoj pa mjegull e re të zeza…

Vazhdoj të eci, dhe të krijoj. Nuk mund të kthehem prapa për të ndryshuar fillimin, por, nga ku jam, mundem dhe përpiqem të ndryshoj fundin.

Kur diskutohet për politikë (përjashtoj këtë rast), lexoj shpesh nëpër komente se “ky popull, kaq meriton", "barbar", “primitiv", "ka qeverinë që meriton" etj, etj…

Kurrë nuk e kam parë këtë popull (mbase me lejoni të them "popullin tim"), si "turmë", "kope"" a të tjera epitete meskinësh që duke "pështyrë" (me falni) me koken lart, nuk ka vonuar të ndjejnë diçka të lagësht të bjerë në fyfyrën e tyre.

Gjatë kohës si pedagog, kam punuar e interpretuar, disa herë me studentët:"Marshin e Barabait":

 "Lehni, laro, kaba...

“Dallkaukë, kopukë, turma pa tru”

Zemërkrund e gërdhu...

Hosana Baraba"

dhe, kurdoherë kam pasur parasysh dhe kam injektuar tek ta dhimbjen e Nekrasovit, që në një moment krize, shpërtheu duke e cilësuar popullin rus ( afërsisht e thënë):"Skllevër e bij skllevërish" U sulën shumë e nga çdo anë për ta linçuar, dhe qe Lenini që tha: "Nekrasovi është shpirti rus që në këto çaste, pikon gjak", vargje dhe gjendje që më kujtojnë: “O moj Shqypni, e mjera Shqypni..."

AKTORI, është pjesë e shpirtit të popullit, pjella dhe formimi i tij, krijon e frymon mes tij e përmes tij. Atje ku të tjerët shohin "turma", aktori sheh njerëz. Ata, që për dikë janë "kope", për aktorin janë spektatorë, masë, që si elementi i tretë, e mban gjallë dhe i jep shpirt TEATRIT. Jeta në skenë e aktorit dhe vetë ARTI i SKENËS, ka më se 2500 vjet që zhvillohet e mbështetet në trekëndëshin:

DRAMATURG-TEATER-PUBLIK Nuk bëjnë dot pa njeri-tjetrin dhe, këndi i tretë, SPEKTATORI, është jetësori, frymëdhënësi dhe gjykatësi më i çmuar!

Arti, ashtu si ajri, është i të gjithëve dhe për të gjithë, pavarësisht se disa nuk e njohin, nuk duan ta njohin, ose e varfërojnë duke e banalizuar dhe militantizuar.

Krenohemi kur dëgjojmë tingujt solemnë të “Hymnit Kombëtar”, rritemi kur dëgjojmë "Për ty, Atdhe", nuk përmbahemi nëpër festa e stadiume nga "Shqipëri, o Nëna ime...", "O sa mir' me ken' Shqyptar", bëjmë tatuazhe, veshim bluza e vemë plisa me SHQIPONJËN DYKRENARE, mbështillemi me flamur duke demonstruar nëpër rrugë, kryqëzojmë pëllëmbët për të krijuar “simbolin e dashur e të shenjtë” dhe, nga ana tjetër, nuk lemë rast që, për interesa meskine, Shqiponjën Dykrenare, me koka anash, ta shtrembërojmë duke ia kthyer kokat përballë, që të hanë njëra-tjetrën.

Si shpjegohet që, NE, kampionët e harmonisë dhe tolerancës fetare, jemi në kategorinë e fundit të intolerancës qytetare !!!

Ç'dreq kohe paska ardhur!

Nuk guxon të thuash me zë të plotë "jam mysliman" se të shohin si "xhihadist" dhe sapo shqipton fjalën "socialist", të shigjetojnë "komunist"...

Një ditë nuk ndoqa Facebook-un duke menduar se njerëzit janë qetësuar dhe në këto ditë festash janë përqëndruar në problemet familjare, po ç'ne! Hapa telefonin dhe pashë që vazhdojnë "përmbytjet", linçuesit e pangopur as janë tërhequr nga istikami. Prandaj, për të mos i dekurajuar, u them: vazhdoni, mos i pushoni komentet e sidomos sharjet, (jo nga që u mësova dhe s'më djersin veshi) por nga që përpiqem (jo kurdoherë me sukses) të dëgjoj e respektoj çdo mendim e person "ndryshe":

-⁠ i mençur apo gdhe,

-⁠⁠ i së majtës, apo “demek" të majtës,

-⁠⁠ i së djathtës, apo e djathtë "i thënçin",

-⁠⁠ ata që më njohin dhe ata që s'më kanë parë kurrë,

-⁠ ⁠që u pëlqen ky "surrat" apo shtremberojnë buzët,

-⁠ spiunëve" dhe "të flaktëve",

-⁠ ⁠atyre që mendojnë para se të flasin dhe atyre që u flet gjuha para mendjes,

-⁠ ⁠atyre që e hanë turpin me bukë, si dhe atyre që s'kanë me oreks se u ngopën:

TANI, që dënimi me vdekje është hequr dhe me ngarkesën qe ka gjykata, nuk ia vlen të shtojmë “dosjen” tonë, prandaj, të qetësohemi, ta shikojmë në sy njeri-tjetrin dhe, nëse s'kemi kurajë ti zgjatim dorën, të rreshtim sharjet, poshtërimet, vetëm e vetëm nga që në Facebook ndjehemi të lirë, të fuqishëm, të fshehur si skutha dhe të pandëshkueshëm, pasi të gjitha këto, skanojnë dhe zbulojnë sa të limituar jemi.

Jeta, sipas psikologeve, na krijon situata të vështira, jo kurdoherë për të na ndëshkuar por dhe të na japë mësim. Nëse dikush na ka plagosur, sjellë keq… nuk ka nevojë të presim drejtësi a ndjese... FALIM, jo domozdoshmërisht se tjetri e meriton, por sepse ne meritojmë të jemi të çliruar.

Lindëm pa asgjë, u përpoqëm të zotërojmë gjithçka dhe, në fund, largohemi pa asgjë. Ka rëndësi që, ndërmjet, ta zbutim e zbukurojmë shpirtin me më të mirën e mundshme.

Kur me ARTIN tënd, përpiqesh të ndriçosh rrugën dhe shpirtin e dikujt, ndriçohet dhe rruga e shpirti yt!

Nëse të gjitha sa shkrojta, do vazhdojë të konsiderohen hipokrizi a rezultat i kërcënimeve që më detyrojnë të veproj kështu, atëherë do t'ju lutem, shumë do t'ju lutem, përgjërimisht, riniseni betejën, i shtoni e shumëfishoni sharjet, denoncimet, mallkimet, përdhosjet, vrerosjet, dufin, mllefin, damkosjet, munxosjet, e nëse akoma s’jeni ngopur:

kërkoni, krijoni, sajoni, huazoni, montoni, poshtëroni, i lejoni vetes çdo lloj leksiku e goditje (lart, poshtë e rrotull brezit), kusur mos lini, vetëm (u kam rixha) me zell patronazhisti, me entuziazëm, që të kemi krijimtari sa më pjellore, me rendiment e variacion!

So far (what a blessing, God) anxiously and impatiently following Facebook feeds, I see that I am approaching 1500 Likes, I passed 1000 comments and over 80 posts (of which 3/4 are trashing me), yes, believe me, I am not fed up, nor tired, nor bored. The main thing, at these moments, is that the torrential stream of Facebook, has as many feeds as possible (let them be crap, turbidity and dirt) from this I feel like shouting (with faith and hope) "HATE"!

I'm almost catching up and surpassing some of those who consider themselves Facebook "stars".

Point! Point! (not dots...)

I've been tired for months about a "King Lear" and "Hamlet" by a certain Shakespeare, or "The Father" by a so-called Zeller, my mind was deceived and my heart was caressed by some awards and cups, some trinkets and trinkets...

This is the "stock exchange" of success!

In the momentum and enthusiasm you gave me, I dared and bet on one of these "STAR" Facebook posts, but, for me, especially now, it's simply a "classy scumbag", so as I was saying, I bet that:

"BY THE END OF THE YEAR, WHO WILL HAVE THE MOST LIKES, COMMENTS AND POSTS?"

(of whatever kind),

I will win, I will win…A...

Patience, the prize and the name of the winner will be announced at the beginning of 2026, as soon as the first rains and curses begin!

The Great Holidays of the End of the Year, bring, among other things, sadness, because we remember, not only who we miss, but also who we have more. Despite this, they are bright, to be rejoiced and sacred to reflect. During the Great Holidays or Olympic Games, the ancient Greeks forbade war between city-states, and even today, on these days, they allow themselves words of understanding and gestures of friendship.

On these days, the mind is enlightened, the soul calms down and tolerates generously. What may have wounded you, you see with softened eyes, without the burden and label of a sinner, without the complex of fear or guilt.

All that I said, I don't have for you to say: "Wait for this day"!

I am grateful for you saying: "Thank you for doing it"!

It is a HUMAN gesture, without thinking about the consequences, because for such decisions, there is no questioning, no calculation, no suspicion, no ransom is demanded, but only GOOD AND GOOD!

Christmas, for children, is about gifts, for us, "grown-up children", a gift is what you can give of yourself!

I hope everyone has something to give!

It is so necessary in the cold of this "social winter"...

Yours, Viktor Zhusti.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×