BUSINESS/ The Executive buys the shares of the Legislative and Judiciary, creating the largest rift in the country

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

"Serbian Spy" - A fight breaks out between Veton Surroi and Baton Haxhiu, the case may end up in court

2026-11-15 20:40:08Kosova&Bota SHKRUAR NGA REDAKSIA VOX

"Serbian Spy" - A fight breaks out between Veton Surroi and Baton

Renowned publicist Veton Surroi has reacted sharply regarding Baton Haxhiu's two books, recently published in Tirana by the publishing house UET Press.

Surroi disputes some of Haxhiu's statements on the "Pressing" show on T7, on November 12, particularly the account included in the book titled "Kosovo, the history that undone Yugoslavia", about a lunch in 1998 at his mother's apartment, Nahire, where, according to Haxhiu, there was a large photograph of Tito on the wall and he had a conversation with her about it.

After this, analyst Baton Haxhiu reacted, insisting that the lunch took place and that Tito's picture was on the wall, stating that there is nothing to correct in his account.

He also warns of a showdown in court regarding Surroi's accusations against his late father.

Haxhiu also rejects claims of connections with Serbian structures and responds to Surroi by questioning his stance on the history of the newspaper "Koha Ditore".

Status of Veton Surroi

About some of Baton Haxhiu's findings in the "Pressing" show on T7 on November 12, 2026

• Baton Haxhiu spoke about the dead members of my family, among them my mother Nahire and uncle Zenel Kabashi. According to him, I took him to lunch at my mother's apartment in 1998 and there he saw the photo of Tito and then had a conversation with him about the photo. I did not take Baton Haxhiu to my mother's apartment in 1998 or any other time. The photo of Tito and the conversation with my mother are his invention, something not surprising given his public actions.

• During the conversation on T7, B.Haxhiu was called on behalf of the words of my deceased relatives who are unable to respond. I cannot quote the words of the deceased about B.Haxhiu or his father. Fazli Haxhiu or Fazli Qeli, as he was known, cannot be protected in death from the findings that he was a collaborator of the Security Service assigned to cover cultural activities.

• I thought then and I think today that Baton Haxhiu is not responsible for the actions of his father or his family. Baton Haxhiu should be responsible for his own actions.

• Në vitin 1998 kur thotë se ka qenë në banesën e nënës sime, B.Haxhiu ka pranuar ftesën për bashkëpunim me Zoran Stijoviqin, udhëheqës në Shërbimin e sigurimit shtetëror të Serbisë për Prishtinë, në mënyrë që të hapet një kanal i komunikimit mes shefit të sigurimit shtetëror të Serbisë Jovica Stanishiq dhe Mahmut Bakallit. B.Haxhiu, në bashkëpunim me Z.Stijoviqin, ka koordinuar takimet e përfaqësuesve të Sigurimit shtetëror të Serbisë me Mahmut Bakallin në banesën e z.Bakalli në Prishtinë dhe në hotelin e Sigurimit shtetëror në Brezovicë.

• Në gjykimin e Sllobodan Millosheviqit në Hagë , gjatë dëshmive të M.Bakallit dhe pyetjeve të S.Millosheviqit, roli i B.Haxhiut nuk doli të jetë ai i bashkëbiseduesit të J.Stanishiqit, siç pretendon në deklarata të ndryshme. Gjatë bisedës kokë më kokë mes J.Stanishiqit dhe M.Bakallit, B.Haxhiu ka qenë në katin e poshtëm së bashku me operativët e Sigurimit shtetëror të Serbisë.

• Më 2005 Ministria e brendshme e Shqipërisë refuzoi pëlqimin për dhënien e shtetësisë B.Haxhiut. Dokumenti mbi te cilin MB vendosi refuzimin ishte i një natyre sekrete, që nënkupton marrëdhënie të një natyre të papërshtatshme me nje sherbim inteligjent jomiqësor me Shqipërinë. Refuzimi i M. të Brendshëm u tejkalua me të drejtën diskrecionale të Presidentit , pas një fushatë mediale të udhëhequr nga TV Klan.

• Gjatë emisionit B.Haxhiu paska elaboruar për tërë familjen time amnore, nga gjyshi im Xhemal Kabashi, te fëmijët e tij dhe dhëndurët. Përgjatë shekullit XX , Xhemal Kabashi, fëmijët dhe dhëndurët, me bindje të ndryshme e të kundërta politike, kanë formësuar shtetin e Kosovës. Krenohem me të gjithë dhe me secilin veç e veç; krenaria ime nuk pretendon t’u marrë meritat, ato janë krejtësisht tyret.

Reagimi i Baton Haxhiut

Fotografia e Titos qëndronte në mur

Shkronjat e Vetonit kanë ecur më shpejt se dhimbja e tij, sepse kur fjalia të tradhton kaq qartë, kundërshtari pothuajse bëhet i panevojshëm.

E lexova me vonesë reagimin e Veton Surroit. Pas promovimit të librit në Tiranë dhe Prishtinë, sot isha në Mal të Zi dhe vetëm më pas pata kohë ta lexoja.

Për kapitullin tim në libër dua të them vetëm një gjë, pa asnjë ekuivok.

Dreka ka ndodhur. Vetoni ishte aty.

Fotografia e madhe e Titos qëndronte në mur dhe biseda ime me nënën e tij, zonjën Nahire, ka ndodhur pikërisht siç e kam rrëfyer në libër.

Prandaj nuk kam çfarë të korrigjoj. Nuk i heq asnjë pikë dhe asnjë presje atij kapitulli.

Vetoni mund ta mohojë sot një ngjarje në të cilën ka qenë vetë i pranishëm. Kjo është e drejta e tij. Por unë nuk mund ta ndryshoj atë që kam parë dhe përjetuar vetëm sepse, pas kaq vitesh, atij nuk i pëlqen mënyra si duket kur vendoset në letër. Dhe Jugosllavia s’është më.

Në fakt, pikërisht kjo e bën reagimin e tij të çuditshëm. Ai nuk po kundërshton një interpretim timin për të. Po mohon një drekë ku ishte vetë.

Pjesa tjetër e reagimit të tij është çështje krejt tjetër.

Vetoni ka zgjedhur të përfshijë babanë tim të ndjerë dhe ta akuzojë. Për këtë nuk do të polemizoj në Instagram.

Për këtë, Veton, do të shihemi në gjyq.

Babai im u burgos në maj të vitit 1981, në kohën e pushtetit ku Fadil Hoxha ishte figura kryesore politike të Kosovës. Historia e tij nuk ka nevojë për dëshminë e Veton Surroit dhe as për timen. Ka dokumente.

Për historinë e tij ekzistojnë dëshmi burgu dhe dëshmitar, dhe aty ku akuzat duhet të provohen, dokumentet vlejnë më shumë se kujtimet, insinuatat dhe statuset në rrjete sociale.

Prandaj merr dokumentet me vete. Do të të duhen.

Ka edhe diçka që më habit më shumë se vetë akuza. Duhet një pakujdesi e jashtëzakonshme ndaj logjikës së fjalëve të tua që të mos kuptosh se çfarë ke shkruar. Duken Shizofreni shkronjash.

Nëse unë, kryeredaktori i Kohës Ditore në atë periudhë, paskam qenë në funksion të strukturave serbe, atëherë akuza jote nuk mbaron te Baton Haxhiu.

Ajo vazhdon te Koha Ditore.

Sepse, sipas logjikës sate, gazeta që ti ishe themelues, që botohej nën drejtimin tim dhe që ishte në përballje të hapur me regjimin e Millosheviqit, dhe jam denuar dy ditë para bombardimeve, ku policia me ka kap zvarr, paska funksionuar për vite me një kryeredaktor të lidhur me strukturat e atij regjimi.

Dhe këtu lind një pyetje që vetëm ti mund ta zgjidhësh. Ose mund ta gjesh nje budalla tjetër shkronjash.

Nuk e dije kush po ta drejtonte gazetën?

E dije dhe e pranove?

Apo sot, në përpjekjen për të më goditur mua, nuk e ke kuptuar se çfarë po i bën historisë së gazetës së Kohës Ditore? Duhet të jesh o shumë i padijshëm, o shumë i poshtër.

Asnjëra prej këtyre mundësive nuk të nderon. Sepse ka raste kur problemi nuk është ligësia e akuzës. Është mungesa e mendimit që duhej të vinte përpara saj. Bashkë me ndërgjegjjen e munguar.

Nganjëherë nuk të komprometon kundërshtari. Të komprometon fjalia që ke shkruar para se ta mendosh deri në fund. Dhe nëse nuk e mendon, pastaj dukesh si budalla shkronjash.

Edhe për ato që kam bërë vetë nuk kam nevojë të fshihem pas askujt. Jeta ime publike është e hapur. Kam qenë gazetar dhe kryeredaktor në kohën më të vështirë të Kosovës. Kam shkruar, kam marrë pozicione, kam gabuar kur kam gabuar dhe kam mbajtur përgjegjësi për atë që kam bërë. Dhe nuk kam takuar struktura serbe me 1998 po as serb te vetem. Ti ke takuar Millosheviqin me ‘98, dhe mos me ngatërro me veten.

Prandaj, Nuk ia delegoj askujt biografinë time.

Dhe këtu, ndoshta, fillon problemi i vërtetë i Vetonit me mua. Nuk fillon me fotografinë e Titos dhe as me dollmat.

Ne kemi ardhur nga dy botë politike të ndryshme.

Vetoni ishte formuar në një botë jugosllave, institucionale, në një elitë që kishte vendin dhe hierarkinë e vet brenda atij sistemi. Unë erdha nga një tjetër përvojë dhe e lexova ndryshe atë që po ndodhte me Kosovën.

Në fund, koha ndryshoi më shpejt se njerëzit.

Veton did not realize in time that Yugoslavia was not reforming. It was disappearing. And with it was disappearing a political world, a way of thinking, and a hierarchy in which many people had known exactly where they belonged.

Veton, watch the film Goodbye Lenin, which is considered to be his most beautiful and painful idea. It shows that a world can have ended outside the window, while someone inside, like you inside the room, continued to live as if it still existed.

This, perhaps, is our difference.

If Yugoslavia had won, I would probably have looked at Veton's life with envy. And I would probably be either in prison or dead.

But Yugoslavia didn't win. Kosovo emerged from it. And in Kosovo outside Yugoslavia, perhaps Veton would have liked to have had a part of the public life that I had and that I have.

I don't say this as a boast. Nor as an insult.

I say that because sometimes people don't get angry with what you wrote about them. They get angry with the times that have changed and the fact that Veton and others didn't change with them.

Veton may have his own version of history. I have mine. And I wrote it.

The difference is that I'm not talking about that lunch from documents, rumors, or the testimonies of others.

I was there.

Veton was there too.

Tito's picture stood on the wall.

The book remains as it is.

Let the readers judge the rest.

And I tell you to read the books. And there you see yourself in the mirror.

Do not deny either the photograph of Tito or the nickname “Tille.” By denying them, you are not disproving my story, but you are trying to erase a part of yourself and the history with which people have known you and continue to know you.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×