Former President Ilir Meta reacted today regarding the murder of Azem Hajdari.
Through a post on social media, Meta stated that the murder of Azem Hajdari was a premeditated event that should have been prevented.
He said he was pressured not to investigate the incident.
Meta said that his murder was not the product of a " Tropojans " conflict, but carefully embroidered by invisible and masterful hands that exploited certain individuals to achieve their objectives.
The former president emphasized that the person most uninterested in such a thing happening was Fatos Nano .
In the end, he said that the purpose of this article is not only to state some truths, but to emphasize that both September 12 and September 14, 1998 , as well as January 21, 2011 , could and should have been prevented.
Meta's account of the murder of Azem Hajdari:
We all know what happened on September 12, but also on September 14, 1998.
Two events occurred that were not supposed to happen, but were conditioned by each other (cause and effect), the murder of Azem Hajdari was a foreshadowed event that should have been prevented.
His murder was not the product of a "Tropojans" conflict, but carefully crafted by invisible and masterful hands that exploited certain individuals to achieve their objectives.
I must emphasize that the person most uninterested in such a thing happening was Fatos Nano.
But the magnitude of this murder, the place where it occurred, the failure to stop the vehicles, and the fact that some of them were police officers, would in themselves make the Prime Minister, and not the Minister of Interior, who was more of a technical figure from an allied party, politically responsible for this murder.
But, between September 12 and 14 lies September 13, which was important in connecting the two events.
On the morning of September 13, a wave of revolt erupted from Democratic Party militants towards the Prime Minister's Office, thus warning of the "tsunami" for the next day.
In the evening, Prime Minister Nano held a meeting in his office, attended by several members of the Government and the Presidency of the Socialist Party.
After assessing the high risk of the situation and the unpredictable and destabilizing potential for the next day, he introduced us to a meeting he had had with two of the most important ambassadors in the Presidency about the situation.
One of them had suggested that he resign in order to de-escalate the situation, as the incident was very serious.
“Dakord, – u kishte thënë Nano, “po kujt t’ja le Qeverinë?”
Kur Fatosi përmendi një emër që i kishin sugjeruar, të gjithë ata që mezi prisnin t’i zinin vendin, brofën në këmbë dhe thanë, në asnjë mënyrë, e kështu Nano iu bind këtij qëndrimi.
Se cili ishte emri nuk ka rëndësi, se në çdo rast do ishte Partia Socialiste që do të zgjidhte Kryeministrin pasues.
Por u humb një mundësi e madhe për të shmangur 14 Shtatorin e pasojat e tij dhe për këtë ishte përgjegjësia e të gjithë ne atë mbrëmje, që nuk gjykuam më thellë dhe nuk parashikuam pasojat.
Do të kishte qenë shumë më mirë për vendin, por edhe vetë Nanon, që të jepte dorëheqjen atë mbrëmje dhe jo disa ditë më vonë.
Të vazhdojmë me çështjen Hajdari.
Kur unë u bëra Kryeministër një vit më vonë, në Tetor 1999, çështja Hajdari ishte “patatja më e nxehtë” që kërkonte drejtim.
Interesi dhe presioni ndërkombëtar për këtë çështje ishte i fortë dhe konstant. Po kështu edhe presioni i brendshëm nga opozita.
Menjëherë bëra takim me Prokurorin e Përgjithshëm dhe grupin e pesë prokurorëve të çështjes Hajdari që drejtohej nga Haxhi Giu, nëse unë nuk gaboj.
Qëllimi i takimit ishte nxitja e tyre për zbardhjen e plotë të çështjes dhe sa më shpejt, pasi çështja Hajdari ishte një kosto shumë e rëndë për shtetin dhe Qeverinë socialiste.
Po kështu, dëgjova të gjitha kërkesat e tyre pikë për pikë edhe ato personale. Interesante është se një nga Prokurorët e çështjes, përmes një këshilltarit tim, më kërkoi një takim konfidencial. Gjatë takimit ai më bëri një pyetje të çuditshme, se a e kisha seriozisht kërkesën për zbardhjen e plotë të çështjes apo thjesht se ashtu më duhej të flisja.
Natyrisht që u bind se sa e domosdoshme ishte zbardhja e shpejtë e çështjes, pasi po vriteshin disa nga autorët dhe dëshmitarët e çështjes.
Në të njëjtën kohë nisën të shpikeshin disa skandale kundër Ministrit të Mbrojtjes, Hajdaraga dhe Ministrit të Financave, Anastas Angjeli, që njiheshin si miqtë e mi të afërt në atë kohë. Madje arritën deri atje sa të nxirrnin një gjeneral në media, me uniformë, të sulmonte Ministrin. E gjitha ishte një presion i orkestruar kundër meje, që të mos shtyja përpara hetimet për vrasjen e Hajdarit
Atëherë përgjigjia ime ishte ballore, në një mbledhje të Qeverisë, të hapur për mediat, ku deklarova se ne do të gjejmë jo vetëm vrasësit e Azem Hajdarit, por edhe vrasësit e vrasësve të tij. Më vonë u informova për vendndodhjen e Jaho Salihit, një prej të akuzuarve kryesorë.
U dhashë ultimatum personave përgjegjës, se nëse atij i ndodhte gjë dhe brenda 48 orësh nuk i dorëzohej drejtësisë, do t’i bëja përgjegjës publikisht. Fatmirësisht, nuk pati surpriza dhe arrestimi, le të themi, shkoi sipas parashikimit. Ky ishte moment i rëndësishëm jo vetëm për mbylljen e çështjes Hajdari, por edhe për të shkarkuar një pjesë të përgjegjësisë shtetërore për atë që ndodhi në 12 Shtator dhe që duhej të ishte parandaluar.
The purpose of this article is not only to tell some truths, today in a time of lies, but above all to emphasize that both September 12 and September 14, 1998, as well as January 21, 2011, could and should have been prevented.
And since the word geopolitical dominates these days, we should not forget that at the end of 2010, the Arab Spring had also begun .