DREAM / The Prime Minister resigns and wakes up under the Parisian bridge!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

2026-10-18 21:37:17Pikëpamje SHKRUAR NGA NGA MERO BAZE

For several days now, there has been talk of the need for negotiations. In fact, Edi Rama himself, at the morning meeting, mentioned them again, telling those who wanted to talk to him that their door was open. The President has also opened the doors of the Presidency and is also waiting for condolences, in the hope that someone will find a negotiator. He has even called all the imams and priests of the country for this, who pray sometimes for the protesters and sometimes for the police, in a proportional manner.

The problem with negotiations in such cases is who you will negotiate with, because, at the beginning, you need to know who those on the street represent.

Sali Berisha comes out and takes over the hour and minute and you know how ready I am to say that they are Sali Berisha's. The truth is that Sali Berisha's people are with them, but those who are on the streets with a firebrand in their hands are not with Sali Berisha. Sali Berisha is being servile in vain to a crowd of arsonists, which so far has burned down more DP headquarters than SP headquarters and has raped more DP deputies than SP deputies. It is a hypocrisy that I understand you suffer a lot from, but when you have nothing, you are content with even borrowed flour.

Those on the streets are a pre-political race, part of an international spirit that is wreaking even greater havoc in France, Italy, Spain, and elsewhere. Their only blessings come from the Kremlin and from some centers of political Islam in the world, which here have direct ties to the protest.

But Moscow's efforts are in vain, because they, like Berisha, are happy about something they want to do themselves, but others are doing it. These political Islamists have more right to be happy, because they are doing it and paying for it themselves.

However, to get back to the negotiations, we need to have a leader to talk to. If you think that we can talk to these people or about them, with Arlind Qorri, Agron or Sali Berisha, since they pretend to be at the head of the protest, we will end up like in 1997, when it seemed as if the armed people had taken Neritan Ceka and Skënder Gjinushi out of the streets, since they were very active and acted as their leaders, but in fact, none of them knew them. Not to mention the SP, which did not know where its head was.

This reminds me of a gloomy hour on March 16, 1997, when Perikli Teta and Azem Hajdari were discussing together so seriously in the lobby of the Hotel Rogneri that it was difficult to take it as a conversation to pass the time.

After a while, Azem arrived at my desk and made no secret of his desire to engage me in a very serious topic.

– Iku Shqipëria, – tha. – Janë hapur depot në gjithë Veriun. Nuk e rregullojnë dot këta. Duhet qeveri ushtarakësh. Veçse duhet bërë me mirëkuptim. Unë them se duhet hapur loja më gjerë. Këta që janë në qeveri janë plehra.

I lashë të kuptonte se isha i gatshëm ta dëgjoja, madje të ruaja edhe seriozitetin.

– Unë po e bisedoj me Peron, – më tha. – Ai është ushtarak dhe këta komunistët e respektojnë. Ne duhet të testojmë sa forcë reale kanë ata për të vendosur rregull. Dhe duhet të veprojmë shpejt.

– Çfarë do nga unë? – i thashë.

– E di vetë ti, – më tha, duke ma bërë me shenjë lart, për Berishën, dhe iku përsëri te tavolina e Tetës.

Nuk isha i sigurt se çfarë po bisedonte atje, por, pasi u largua, e pashë se përpjekja për ta imponuar gjithë këtë histori si serioze ishte thjesht një test i zakonshëm i Azemit, nga ato që ai dinte t’i bënte shumë mirë.

Në gjithë atë luftë që kishte plasur dhe ku s’kishte mbetur shqiptar pa u dukur i rëndësishëm, njeriu që kishte përmbysur komunizmin kishte mbetur pa punë dhe nuk i duhej askujt. Tani ai thjesht donte të dinte se me kë ishin ata në rrugë, me armë në duar.

Një orë më pas, Azemi u kthye te tavolina ime, ndërsa Perikli Teta u çua nga tavolina e tij, duke u larguar i vetëm me një buzëqeshje të përgjysmuar ndaj meje.

Azemi ma bëri me shenjë të ulesha pranë tij.

– Hë, si të duket puna? – tha. – Se mos ke folur gjë me Marshallin? – E kishte fjalën për Berishën.

– Nuk jam çmendur, – i thashë. – Po ty si të shkoi me Peron?

– Mirë më shkoi. Ai i merr ca gjëra seriozisht, por një gjë është e sigurt. Këta nuk paskan njerëz fare. Unë i thashë ta nisim grushtin e shtetit, se i kam 150 djem në oborr. Ai më tha: “Dakord, por ne s’kemi asnjë.” Këta qenkan kot. Nuk kanë njerëz dhe nuk u duhet hapur rrugë. Këta nuk e dinë ende ku e kanë fuqinë. Ata në rrugë nuk i pjerdhin fare...

E kam botuar afërsisht këtë pasazh në librin për ngjarjet e vitit 1997. Talenti i vetëm i Azemit ishte pikërisht të kuptonte se kush i kontrollonte turmat dhe, për këtë, shpiku sikur do të bënte grusht shteti, që të merrte vesh se kush ishte me ta. Dhe zbuloi se nuk ishte askush.

Tani kështu po ndodh edhe me këto negociata: po kërkohet të bëhen negociata me njerëz që nuk kanë kërkuar negociata dhe as nuk e dinë çfarë janë negociatat.

Që të mos bëhemi të gjithë qesharakë me këtë histori, lutuni të mos ndodhë ndonjë gjë e keqe, të mos humbasë jetën ndonjë fëmijë adoleshent apo ndonjë pjesëtar i policisë, dhe përpiquni të mësoheni të përballoni një shpërthim dhune që nuk do negociata. Nuk zgjidhet as me ikjen e Edi Ramës, as me ardhjen e Sali Berishës, madje as me ardhjen e Gones. Zgjidhet duke dëshmuar se shteti duhet të qëndrojë, pavarësisht pushtetit, kurse pushteti duhet të reflektojë për problemet që vijnë nga rruga, qoftë me zgjedhje, qoftë me ndryshime që e rregullojnë problemin, jo që kënaqin rrugën.

This behavior of Berisha and the DP as if they are at the forefront of the work, the slanderous posts of their deputies who pretend to care about the abused or this behavior of Qorri and Shehaj as owners of the protest, can simply make them responsible for what happens, but not the winners. This is not their battle. This is their desire, just as it is the desire of many other people. But not all those who want Edi Rama to leave represent this violence on the streets. It would be very simple if they represented the violence, since we know them and we can talk.

The thing is, even before the meeting with them is over, the violence can multiply and no one asks them. The whole story that I told Azemi happened a week after the negotiations and the establishment of peace on March 9, 1997. So after the government had resigned and the socialists had taken over with Prime Minister Bashkim Finon, also voted for by the DP, a week later it was worse.

So first find out who to talk to, then what to talk about. I told you a story about how Azem, to find out who to talk to, invented a coup. But even that didn't stop the violence. You invent something less laughable, at least for these negotiations.


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×