OPEN LETTER/ Come to the dialogue and listen to me speak, otherwise I will cut off your scholarships, you will rot in prison. Please!

 Kliko këtu për të tjera
Voxpress:

Why are we the only humans in the Universe?

2023-04-22 16:30:51Lifestyle SHKRUAR NGA MARCELO GLEISER
Why are we the only humans in the Universe?
Why are we the only humans in the Universe?

For millennia, tribal divisions governed humanity. But what was good for our ancestors and their survival now drives deeply destructive and predatory behavior. Humanity must unite. One way to bring humanity together is to realize that we are the only people in the cosmos. Even if life exists elsewhere, it won't be like us. Therefore, the human voice is unique in the cosmos. If we disrupt our civilizing project, the Universe will be silent again.

Duhet të ndryshojmë mënyrën se si e shohim njëri-tjetrin dhe marrëdhënien tonë me planetin tonë të origjinës. Për mijëra vjet, ndarjet fisnore kanë sunduar mënyrën se si ne njerëzit jemi organizuar në grupe. Fatkeqësisht, ajo që ishte e mirë për paraardhësit tanë dhe mbijetesën e tyre tani nxit sjellje thellësisht shkatërruese dhe grabitqare.

Ne nuk kujdesemi për krijesat e tjera të gjalla me të cilat ndajmë këtë planet. Ne nuk na bëhet vonë për planetin. Ne nuk e kuptojmë se çfarë nevojitet për mbijetesën tonë si specie. Siç na thonë përditë lajmet, ne mbetemi thellësisht të ndarë, të prirur për t’u izoluar në grupe që përcaktojnë mënyrën se si mendojmë dhe sillemi. Grindjet e përhapura politike, intoleranca kulturore dhe ngulimet fisnore janë simptoma të një problemi më të thellë: fokusi ynë në lakminë materiale dhe rritjen e pandalshme po mbyt qytetërimin dhe planetin bashkë me të. Qytetërimi është në një udhëkryq. Për të ecur përtej, duhet të riformulojmë lidhjen tonë me krijesat e tjera të gjalla dhe me planetin që të gjithë ndajmë.

Ne kemi nevojë për një narrativë të re unifikuese, që ka fuqinë për të zgjuar njerëzimin drejt një të vërtete shumë urgjente: që pavarësisht dallimeve tona politike dhe fetare, ne jemi një specie e vetme që jetojmë në një planet të brishtë dhe të rrallë. Ky rrëfim duhet të shembë muret fisnore që na ndajnë; ai duhet të bëjë një argument bindës se ne duhet të punojmë së bashku nëse duam të mbrojmë mënyrën tonë të jetesës dhe planetin që e mban atë. Të trembësh njerëzit për rreziqet e ngrohjes globale, trazirat sociale dhe zhdukjet masive nuk funksionon. Ne kemi nevojë për diçka të re, diçka që të gjithë mund ta ndajmë, me të cilën të gjithë mund të lidhemi, që mund të na frikësojë dhe të na frymëzojë për veprim – një mesazh pozitiv, konstruktiv, përfshirës që rezonon si te të rinjtë ashtu edhe të moshuarit, nga Baby Boomers te Gjenerata Z. Ne kemi nevojë për një rrëfim të ri me përmasa mitike që na bashkon si specie dhe sjell brishtësinë tonë planetare në plan të parë. Ne duhet të ristrukturojmë projektin tonë të qytetërimit.

Thelbi i kësaj narrative të re, të cilën e paraqes në një libër të ardhshëm, është se Universi ka një histori vetëm sepse ne jemi këtu për ta treguar atë. Por kjo histori nuk ka të bëjë vetëm me Big Bengun dhe Universin në zgjerim, të galaktikave dhe yjeve të panumërta, të elektroneve dhe kuarkeve, të planetëve dhe hënave. Është një histori e ndërlidhjes së jo të gjallëve me të gjallët, e veçantisë së planetit tonë dhe biosferës së tij, e vetmisë sonë kozmike dhe e implikimeve të thella morale që ka kjo vetmi. Mënyra se si ne tregojmë një histori bën një ndryshim. Dhe historia se kush jemi ne dhe roli ynë planetar duhet të ritregohet.

Think of the newborn Earth 4.5 billion years ago, a hot ball of molten matter, boiling and boiling as it slowly took shape. Debris from protoplanetary matter in the form of comets and meteors slammed mercilessly into the young Earth, wreaking havoc but also providing the essential building blocks of life: water and a variety of chemicals, including some simple organics (ie, chemical compounds with carbon). We can call this the age of bestowal of cosmic wrath. The onslaught would subside only about 600 million years after Earth's origin, about 3.9 billion years ago. If the elements had gathered to create some kind of living creature before that time, the poor thing might have been destroyed without a trace. Life may have had many false starts, lost in the dust of time.

We are the only people in the Universe

To understand the history of life on Earth, we must understand the history of life on Earth. This is true for any planet that can host life, whether in the past, present or future: The history of life on a planet depends on the life history of the planet. And here is the amazing consequence of this fact: given that no planet has the same history, life is not a repeatable experiment. Even if different forms of life share the same biochemical principles throughout the Universe, being carbon-based and gene-driven by Darwinian natural selection, each world will harbor its own type of living beings, which will change and evolve randomly and uniquely. Living creatures in a world bear indelible traces of the world's properties and history.

The previous argument speaks directly to us. Life on Earth is unique: if there is life elsewhere, it will be different. We can say with confidence that we are the only people in the cosmos. And given that we are, for better or for worse, the dominant form of intelligent life on this planet – I love and respect whales, dolphins, monkeys, dogs, cats, etc., but they don't write poetry or build radios - telescopes or nuclear bombs - we are unique in our kind of intelligence. If there are intelligent life forms in other star systems, "they" will not be like us, even if they may share some of our features, such as a rough left-right symmetry. Furthermore, any existing alien life forms are so far away that, for all practical purposes, we are alone.

The next time someone repeats the tenets of Copernicanism, that we are nothing in the vastness of the cosmos, that science teaches us how worthless we are, please change your mind. We matter. We matter for our uniqueness as thinking molecular machines, capable of transforming raw materials into revolutionary technologies, products of four billion years of evolution on a planet that matters for its uniqueness as a stable abode for the extended existence of life. These two interrelated conditions – the existence of intelligent life and a planet providing long-term shelter for its creatures – are unlikely to be encountered in the cosmos. If there is intelligent life elsewhere, it will be rare.

We have learned where we are and what we are made of. Our amazing tools have greatly expanded our vision of the world and the Universe beyond. We have also learned that there is much we do not know and much we will never know. Our scope is broad but limited. Nature does not need to agree to our flights of fancy. Science tells us how nature works, not how it should work. As we began sending probes around the Solar System, we were amazed at how different these other worlds were, how grand and barren – and how indifferent to life.

We've loved harmonies for a long time; we have longed for a cosmic society – divine or alien – for a long time. We must accept that we are alone in the cosmos, if not in absolute terms – as we can never be sure of what lies beyond the reach of our instruments – at least in practice. This makes us very special indeed. And it creates a new purpose for humanity.

Note that this is far from a return to an anthropocentric worldview, in pre-Copernican times when the Earth was the center of Creation. (I call it biocentric to make the distinction clear.) Biocentrism is necessarily post-Copernican. I am saying that we are unique and important – but not because we were created by a God, or because we are the result of a deliberate cosmic directive.

We are unique and important for being conscious living entities, capable of asking questions about origins and the future. We may not be the measure of all things as Protagoras of Abdera proclaimed long ago, but we are the things we can measure. We experience the world, measure it, and tell stories about what we see and feel. And what we're discovering is that we may well be the only ones asking such questions. Even if "they" exist and tell stories, their stories will not be ours. There is only one human voice in the cosmos. And if we disrupt our civilizing project, the Universe will be silent again.

Acknowledging our cosmic loneliness and the rarity of our planet is a wake-up call, ringing to awaken a new collective consciousness. I believe it is the new unifying myth of our generation, with the power to transcend tribal divisions and bigotry, to usher us into a new era of human flourishing. But for that to happen, we need to change the way we relate to life and the planet that allows us to exist. We are not above nature and we do not own it. We are part of it and depend on it for our existence.

Life is rare. We are rare. This planet is rare. Treasure life and the planet, worship it, learn from indigenous cultures and their sacred connection to the land. This is the moral imperative of our time, what we owe to future generations and the life we ​​share this planet with. / Big Think/ Bota.al


Në përputhje me standarded JTI

Video

SHIKO KANALIN NE YOUTUBE
×