
The contours of President Trump’s final strategy in the war with Iran are now becoming clear. In a phone call with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, Trump reportedly explained that the United States is negotiating a “letter of intent” with Iran that would “formally end the war and begin a 30-day period of negotiations” on Iran’s nuclear program and the reopening of the Strait of Hormuz.
The purpose and effect of such an agreement are clear: the US is withdrawing from the crisis. Trump could even order a limited attack to appear strong and please the war supporters, but that would be a mere symbolic gesture. “Endgame,” in this case, is a euphemism for “surrender.”
Trump has backed down several times in the standoff with Iran — since March 18, when Israel attacked the Pars gas field and Iran retaliated by striking Qatar’s most important natural gas production facility. Trump then demanded a halt to U.S. and Israeli attacks on Iranian energy infrastructure, and the war effectively ended.
Trump's repeated threats to resume the attacks have proven to be bluffs. Leaders in Tehran have been calculating for two months that Trump will not launch another attack, and therefore have made no concessions despite the damage they have suffered from 37 days of non-stop bombing.
On the contrary, their conditions for a deal are those of a winner: they demand war reparations, no limits on uranium enrichment, recognition of control of the strait, and the lifting of sanctions.
For Trump to respond to this challenge by demanding another 30 days of ceasefire and talks is a tacit admission of defeat. Even if he launches a symbolic attack in the coming days, the Iranians will understand it for what it is.
No one believes he will return to full-scale war in a month. Moreover, after an additional 30 days to recover, rearm, and fill its coffers with tolls, Iran will be an even stronger adversary.
Meanwhile, within 30 days, the new Iranian regime over the strait could be well-established. According to the Institute for the Study of War, Iran has used the ceasefire period to “normalize” its control over the strait by “forcing oil-importing countries” to establish transit agreements with Tehran and by charging ships from countries that do not have such agreements.
According to Iranian officials, the new regime will give priority to Iran's strategic partners, such as Russia and China, and will allow friendly countries such as India and Pakistan to negotiate special transit agreements. Ships from countries that Iran considers enemies will be completely banned from entering the strait.
Disa shtete, përfshirë Korenë e Jugut, Turqinë dhe Irakun, thuhet se po negociojnë tashmë marrëveshje të përkohshme tranziti. Tani që Trump e ka bërë të qartë se nuk ka ndërmend të luftojë për rihapjen e ngushticës, shumë vende do të nxitojnë të arrijnë marrëveshje me Teheranin. Të gjitha shtetet që varen nga energjia e Gjirit Persik do të duan të sigurojnë shpejt naftën dhe gazin për të shpëtuar ekonomitë e tyre të goditura. Edhe aleatët aktualë të SHBA-ve dhe miqtë e Izraelit do të ndihen të detyruar të distancohen dhe të bëjnë paqe me Iranin.
Sanksionet ndërkombëtare ndaj Iranit do të shemben dhe më shumë para do të derdhen në ekonominë iraniane ndërsa roli i tij qendror në ekonominë globale bëhet normalitet. Brenda 30 ditësh, pjesa më e madhe e botës do të ketë interes në këtë rend të ri dhe do të kundërshtojë çdo rikthim të luftës, edhe nëse Trump do të donte ta rifillonte atë.
Trump pa dyshim shpreson të largohet nga kjo krizë pa e kuptuar amerikanët madhësinë e humbjes. Tregjet financiare mund të stabilizohen nëse bëhet e qartë se nafta do të rifillojë të qarkullojë përmes një ngushtice të rihapur, edhe pse nën kontrollin iranian.
Një humbje e madhe strategjike për SHBA-të nuk do të thotë domosdoshmërisht tronditje në Wall Street. Presidenti mund të shpresojë gjithashtu të ndryshojë temën duke nisur një tjetër operacion ushtarak, këtë herë kundër qeverisë së Kubës. Dhe mediat amerikane kanë filluar vërtet të shkruajnë më shumë për Kubën sesa për katastrofën që po zhvillohet në Iran.
Sipas një zyrtari amerikan, Netanyahu ishte “jashtëzakonisht i alarmuar” pas telefonatës me Trumpin — dhe me arsye. Lufta me Iranin mund të rezultojë goditja më shkatërruese ndaj sigurisë së Izraelit në historinë e tij të shkurtër.
Nëse situata vazhdon në këtë drejtim, Irani do të dalë nga konflikti shumë herë më i fortë dhe më me ndikim se më parë. Ai do të ketë ndikim mbi dhjetëra nga shtetet më të pasura të botës, të cilat do të kenë interes jetik të mbajnë Iranin të kënaqur.
Këto vende nuk do të kenë gjasa të mbështesin Izraelin në ndonjë konflikt me Teheranin ose me aleatët e tij në Liban dhe Gaza, sepse Irani do të ketë mjetet për t’i ndëshkuar. Izraeli do të dalë më i izoluar se kurrë — madje edhe nga mbrojtësi i tij më i besueshëm, SHBA.
Dhe kur Trump t’i kthejë shpinën Izraelit, lëvizja MAGA do ta ndjekë me dëshirë. Konsensusi dypartiak anti-Izrael në SHBA do të forcohet edhe më shumë.
A do ta pranojë Izraeli këtë realitet pa reagim? Kjo është pyetja e madhe që mund të prishë ëndrrat e tregjeve financiare për një stabilitet të ri në Gjirin Persik. Një Iran më i fortë, më i pasur dhe më me ndikim do të thotë ringjallje për Hamasin dhe Hezbollahun.
Do të thotë fundi i Marrëveshjeve të Abrahamit, pasi shtetet e Gjirit do të detyrohen të bëjnë paqe me Teheranin për të mbijetuar ekonomikisht.
Trump thotë se Netanyahu “do të bëjë çfarë t’i kërkoj unë”. Por a mund të qëndrojë Izraeli duarkryq ndërsa Irani zëvendëson SHBA-të si arbitri kryesor i fuqisë në rajon?
More likely, the new “normal” in the Persian Gulf will be chronic instability and frequent disruptions to shipping. This is what happens when a hegemon gives up its hegemony. ( The Atlantic)