Simona Karafili Demi, sister of Neda Karafili (Balluku), has addressed an open letter to Prime Minister Edi Rama, requesting the intervention of institutions to resolve the family conflict between her sister and Ogren Balluku.
She raises concerns that for more than a year, Neda Karafili has not been able to meet her two minor sons, despite a court decision that provides for visits with the children.
Simona Karafili Demi states that court decisions are not being implemented in practice and that her sister has knocked on the doors of institutions several times to seek solutions, but without receiving the appropriate response.
She emphasizes in the letter that she is not asking the prime minister to intervene in the judicial process or side with one of the parents, but to guarantee the functioning of the institutions that are responsible for implementing decisions and protecting children's rights.
"What more should a mother do to avoid becoming a stranger in her children's lives? " is one of the questions she addresses to the prime minister at the end of the letter.
"Children are not the property of either parent. Motherhood is not a privilege that can be granted or taken away at the will of the ex-spouse," writes Simona Karafili Demi, demanding that the letter not remain another document in the institutions' files, but be followed by concrete actions.
Simona Karafili Demi's letter:
OPEN LETTER TO THE PRIME MINISTER OF THE REPUBLIC OF ALBANIA, MR. EDI RAMA
Honorable Mr. Prime Minister Edi Rama,
I am addressing you publicly not as a citizen seeking a favor, nor as someone seeking to influence a judicial process, but as a sister of a woman and as a citizen of this country, who is facing a situation that raises serious questions about the functioning of the institutions that are supposed to protect the rights of citizens.
My sister today, Neda Karafili, mother of three minor children, is forced to speak publicly. Not because she wants to expose her private life, but because she has reached a point where silence no longer leaves her any way to seek help.
Faced with a situation where her right to be a mother, to raise children, and to participate in their lives has become an endless battle.
According to what my sister is experiencing, court decisions related to her relationship with her children are not being properly implemented in practice.
And here begins my question to you.
Çfarë vlere ka një vendim gjykate nëse ai mbetet vetëm një dokument në letër?
Çfarë kuptimi ka drejtësia, nëse qytetari duhet të trokasë pafundësisht në dyert e institucioneve për të kërkuar zbatimin e një vendimi të marrë pikërisht nga organi që duhet të garantojë drejtësinë?
Nuk po flas vetëm për dhimbjen time si grua, si nënë e si teze. Po flas për të drejtën e një fëmije për të mos u shkëputur nga njerëzit që e duan, për të mos u privuar nga lidhjet e tij familjare për shkak të konfliktit mes prindërve.
A e kuptoni çfarë do të thotë kjo për një fëmijë?
Dhe ku janë institucionet që duhet të ndërhyjnë për të garantuar që këto marrëdhënie të mos shkatërrohen?
Ku është Shërbimi i Përmbarimit kur vendimet gjyqësore nuk zbatohen?
Ku janë strukturat e mbrojtjes së fëmijëve dhe shërbimet sociale kur marrëdhënia e një fëmije me njërin prind rrezikon të ndërpritet?
Dhe mbi të gjitha, çfarë përgjegjësie mbajnë punonjësit e institucioneve publike që, në vend të profesionalizmit, empatisë dhe respektit për qytetarin, zgjedhin arrogancën dhe komunikimin përçmues?
Nuk mund të pranojmë që qytetarët të trajtohen sikur po kërkojnë një nder personal nga administrata publike. Ata po kërkojnë shërbimin për të cilin këto institucione ekzistojnë dhe për të cilin paguhen nga taksat e tyre.
Z. Kryeministër,
Nuk po ju kërkoj të ndërhyni në një vendimmarrje gjyqësore. Nuk po ju kërkoj të merrni anën e njërit apo tjetrit prind. Pasi kjo është shumë larg përgjegjësive te një shtetari. Po ju kërkoj të garantoni që institucionet në varësi të pushtetit ekzekutiv të kryejnë detyrat e tyre, që vendimet gjyqësore të ndiqen për zbatim dhe që asnjë qytetar të mos lihet të endet nga një zyrë në tjetrën pa marrë përgjigje dhe pa gjetur zgjidhje ligjore.
Ligji nr. 18/2017 për të drejtat dhe mbrojtjen e fëmijës njeh të drejtën e fëmijës për të ruajtur kontakte të rregullta dhe marrëdhënie personale me të dy prindërit, përveç rasteve kur kjo bie ndesh me interesin e tij më të lartë. Ai njeh gjithashtu rëndësinë e marrëdhënieve me të afërmit.
Këto nuk janë kërkesa emocionale të një nëne apo të një familjeje. Janë të drejta që duhet të kenë mbrojtje reale.
Prandaj, kërkoj publikisht:
1. Shqyrtimin institucional të mënyrës se si po trajtohet rasti i motrës sime nga strukturat përgjegjëse.
2. Verifikimin e zbatimit të vendimeve gjyqësore që lidhen me kontaktet dhe marrëdhënien e saj me fëmijët.
3. Angazhimin e strukturave të mbrojtjes së fëmijëve dhe shërbimeve sociale për të vlerësuar situatën dhe për të garantuar interesin më të lartë të fëmijëve.
4. Verifikimin e sjelljes dhe profesionalizmit të punonjësve të institucioneve ku ajo ka kërkuar ndihmë.
5. Një përgjigje institucionale konkrete, jo një përgjigje formale që e kalon përgjegjësinë nga një zyrë në tjetrën.
Dhe dua ta mbyll me një pyetje që besoj se meriton një përgjigje jo vetëm nga ju, por nga i gjithë shteti shqiptar:
Çfarë duhet të bëjë më shumë një nënë për të mos u kthyer në një të huaj në jetën e fëmijëve të saj?
Go to court? He has gone.
To demand the implementation of decisions? He has requested it.
Knocking on the doors of institutions? He has knocked on them.
To endure, to wait, and to be silent? He has endured enough.
To go public and expose her pain? She's doing that too.
Go to the moon to ask for help?
A mother should not be forced to go public to defend her right to be present in her children's lives. But when institutions don't listen, she has the right to raise her voice so loudly that they can no longer ignore her.
I am her sister. I cannot be indifferent. I will not remain silent in the face of a situation that affects not only my sister, but also her children, who have the right to grow up without being deprived of the love and relationship with their mother.
Children are not the property of either parent. Motherhood is not a privilege that can be granted or taken away at the will of the ex-spouse. And justice cannot exist only in written decisions, but must be felt in people's lives.
I expect this letter will not end up in another file, but will serve as a call for institutional responsibility and action.
With the respect that your duty deserves, but also with the determination of a sister who refuses to remain silent,
A sister. A citizen. A woman who seeks justice.
Simona Karafili Taurus