Timo Flloko recounts the life of John Belushi: His mother secretly entered Albania, took something from the village and took it to his grave in the USA

Timo Flloko with Jim Belushi, in the middle is a photo of John Belushi

John (John) Belushi, the Albanian-born actor with worldwide fame, a genius talent, the myth of America's humor, would have turned 75 today. He died early at the peak of his youth, at the age of 33 (as many years as Christ...). John Adam Belushi was born in Chicago, Illinois, USA, to Albanian parents. In the thirty-three years he lived, the zenith of his fame with "Saturday Night Live", "Radio Hour" and films such as "Animal House" and "Blues Brothers" had an extraordinary success in his career, since modern times hardly anyone has achieved it. The brilliance of his talent, like a comet, has not faded even today. The more time passes, the higher the legend around his name rises (as happens with geniuses). "John was above all of us, a phenomenon...", says actor Bill Murray.

His genius is affirmed by many great artists and, beyond them, the memory and consciousness of the American public. John brought a realistic and modern concept to the treatment of the comic characters he created, through a game that is serious in appearance, but deep inside, with comedy and sarcasm and with sudden suggestive contrasts. Imitations in the creation of many types, such as Samurai, Beethoven, Marlon Brando, Joe Cocker, etc., remain irreplaceable. The roles in the films we mentioned above are unrepeatable achievements of interpretation in the genre of humor and not only, which had not been seen by anyone before.

He updated and gave a modern sound to the interpretation of the classic, "the comic that never laughs", Buster Keaton. If I may borrow Noli's metaphor for Hamlet, I dare say that John was the "tallest tree in the forest" of American humor at that time and for years afterward.

John Belushi's life itself was like a movie, a war with himself, full of thirst and desire to live intensely, with its own ups and downs, with joy, humor, depression, demotivation... with the star of fame on top as a crown, but also with a tragic end. In his youth, when he played American football as a defender-midfielder, his teammates called him "Killer Belushi", as if it was a bad omen for what he became as his own "killer". "Johnny, as it was written about him"… loved life, parties, loved to have fun and be wild, make people laugh. The late 70's and early 80's were notorious for drug use in Hollywood.

Everywhere you went, drugs were there. Producers, directors, actors, everyone was getting it. John was no exception. March 5, 1982 was his last night at the Chateau Bungalow, room number 3, where he was working on a movie script... John went too far. The mixture of heroin and cocaine that night had a cumulative effect on his brain, stopped his breathing and finally caused the collapse of the entire respiratory system..." In the chronicle of the time it was written: "On Tuesday, March 9, under the sounds of "That Lonesome Road" he was buried in Abel's Hill Cemetery on Martha's Vineyard.

On March 11, nearly a thousand people, friends and relatives of the family, attended the memorial mass in New York, at the Cathedral of Saint John Devine. To keep his promise to his friend, Dan Aykroid (Blues Brothers) released the song "2000 Pound Bee" on the tape recorder (the song that John had wanted to be accompanied by when he died). They had set a condition: Whoever would be the first to leave this world, the other would fulfill his wish, accompanying him with that song. Dan Aykroid performed the bequest. The hall was stunned at first, but then burst into laughter."

***

I had the opportunity to meet for the first time and accompany the Albanian Hollywood star James (James) Belushi, John Belushi's brother in Albania, in 1995 when he came for a family visit with his father, Adam (immigrated from Albania in 1934, at the age of 14) and Robert, his son (14 years old). Three generations of Belushi, father, son, grandson.

Timo Flloko with Jim Belushi

I keep the summer of that year as a precious memory. Their journey to their homeland was full of events and surprises, with joy and tears of longing. The town, the birthplace of Adam, the father of the famous John and James Belushi, is located on the southeastern border with the Greek state.

Adami had left the town as a child and, like many other Albanians, had taken the crooked path to America. The town is a beautiful mountain village with traditional style houses, the church on the hill and a stream running through the village. In front of the stone bridge, there is an abandoned house, almost a ruin, the house of the Belushes. They say that after John's tragic death in March 1982, Agnesa, his mother (the daughter of an early Albanian emigrant, born in America to Albanian parents) had come to Albania incognito (a fact that was not even imagined to be written in in the official press of that time, there was no mention of that strange visit, nor of the sensational fame, nor of the shocking death of the famous Albanian who conquered America, much less to think of turning that ruined house into a museum national under the protection of the communist state..!) In our shadow world at that time, not only John Belushi, Stan Dragoti and any other Albanian personality, but also Mother Teresa was not mentioned, as if they were a curse for the dark Albania of that time.

On that bridge, the fellow villagers said, Agnesa, unable to reach the threshold, had thrown herself onto the stones of the bridge crying "John, son" and, then she had taken some handfuls from that plot of land, to pointed at the grave of his son, John, on Abel's Hill where he rested. I remember a similar touching scene like this, in the days Jimin and I visited Qyteza and his father's house. I saw how he, with a longing, which he tried to hide, collected some stones from that house and put them in a suitcase, which he had brought with him especially for this purpose. Lives of people with their pains and dramas, no matter how famous, they are people like all of us. In Albania, in meetings with colleagues, Xhimi had also talked about the career of his brother, Xhoni, the star who died prematurely. He deeply felt the pain of his tragic death and avoided comments when asked for details... He kept the pain for his brother as a taboo in his soul alongside the anger layered over the years for all that cruel fate had done to John, the spiritual mentor of his inspiration in art, with that unnatural and tragic death, at the height of glory and fame.

It's hard to imagine what effort the ordeal of a career like his requires in that world, not even to describe in words, when you consider the heights where John Belushi's art and fame reached! Which actor would not have dreamed of the name, the talent, the brilliance of his fame, the roles that Johnny created before he left this world?! That carelessness of his was perhaps not only his fault, but also a curse or a cruel act of nature itself, which annihilates its own creature in an unexpected moment as revenge for the rebellion or defiance of the one who oversteps the permitted limits ... But jealousies of all kinds happen to be openly and subtly opposed.

Years ago, I met such types, disliking and excluding the values ​​of your nation... Without underestimating their knowledge, nor overestimating yours, you understand that some people have a trick, that basically they are not only prejudiced, but also ignorant and ambitious at the same time, denying a priori and evil, even towards the culture of your country... and what not...? I once met such a guy in a group (I called it luck that we were in the presence of some people, in front of whom I pointed out my friend's ignorance...). Do you know, sir, that Mother Teresa, the symbol of mercy for the unfortunate in the world, is Albanian, that John Belushi, America's great comic, is Albanian, that the savior from the crisis of male impotence (without wanting to hurt you or you if. .) of the 35 million American men with such symptoms is an Albanian, the laureate of the Nobel Prize, Dr. F. Murad? (Don't they want a punchy answer? In any case - most likely - this is how it should be done.)

Ne nuk mund t’i bëjmë sfidë botës, por mund të dëshmojmë se jemi një popull me kulturë, gjuhë e tradita, një popull vital, me dëshirën dhe vullnetin për të ecur, për të fituar kohën e humbur të së shkuarës nën diktaturë që na la prapa, pasoja që po i vuajmë ende sot në këtë tranzicion të tejzgjatur.

Por në këto vite të demokracisë duket e pasens të bësh pyetjen, nëse humbi a fitoi kultura e kombit, nga arritjet dhe suksesi i artistëve të vet nëpër botë? Jo vetëm një shkrimtar si Kadare, që i sundon kohët, si të shkuarën kur lexonim mes rreshtave për të gjetur sadopak fjalë a shprehje kundër sistemit, por sa yje të tjerë bënë emër hershëm, që në fillesë, si Angjelin Preljocaj, dhe pastaj në vitet kur u hap Shqipëria, Inva, Tedi, Ermonela, Sajmir Pirgu, Josif Gjipali… Sa violina të para, çelo e viola (të pandjeshme e mbresëlënëse..) luajnë nga gishtërinj instrumentistësh shqiptarë nëpër Evropë? Jo pak muzikantë të rinj të talentuar mbarojnë Jale-n dhe Juliard-in, në SHBA, të tjerë në shkollat evropiane me të ardhme në art.

Apo të tillë personalitete në shkencë si Laura Mersini, autore e teorisë së origjinës së universit; apo Mira Murati, shefe e sektorit të AI, të Inteligjencës Artificiale, pa lënë veç Yjet e muzikës, që lindën në botën e lirë, që kanë mbërritur sot majat e suksesit të përbotshëm, talente ndaj të cilëve, fqinjët tanë, s’bën çudi të ndihen dhe xhelozë që s’i kanë… si Dua Lipa, Rita Ora, Bebe Rexha, Ava Max… Çdo komb krenohet me kampionët e vet dhe ne kemi arsye të përligjur tashmë për t’u ndjerë të tillë!

Kur shkova pas një viti në Amerikë dhe takova Xhimin, ai, si më përqafoi gjatë, më tha: “Father passed away” (babai ndërroi jetë). “Që nga dita e kthimit e derisa vdiq, im atë nuk e hoqi nga goja Shqipërinë, iku me kujtimet e saj në gojë”. Në vitin 1997 unë u vendosa në Los Anxheles për të jetuar për një kohë më të gjatë.

Me Xhimin u bëmë më të afërt, miq të mirë pavarësisht se shiheshim sipas mënyrës amerikane, casually, pa protokoll.. Ai më priti ngrohtë dhe më ndihmoi konkretisht; në dy nga pesë rolet simbolikë që luajta në Hollywood, kam dy karaktere në film me të. Si çdo aktor në botë, kisha ëndërruar ta shihja Hollywood-in, Mekën e kinemasë, ta prekja me sy. Atje, një nga pamjet më sugjestionuese për turistët janë yjet përgjatë Hollywood Boulevard-it.

Aty kryhen ceremonitë e glorifikimit; turma njerëzish presin për orë të tëra shfaqjen e gjallë të “yllit” ardhjen e tij me një limuzinë dhe pastaj ritualin e yllëzimit, zbulimin e emrit të shkruar mbi yll, vendosjen e shenjës së duarve a të këmbëve (nga më të famshmit fare..), etj. Yjet e gdhendur ngjyrë ari e violet nxisin kureshtjen që të endesh pas karvaneve të tyre pa fund në Hollywood Boulevard. Një ditë teksa ecnim me Erionin, ish-studentin dhe kolegun tim, starin e filmit “Beni ecën vetë”, duke kërkuar mes emrave pa fund, u endëm s’di sa kohë pa mundur ta gjejmë yllin e Xhon Belushit.

Të nesërmen iu kushtova përsëri kërkimit. U enda afro dy orë nëpër trotuaret dy anëve të bulevardit sa m’u morën mendtë, por më kot, yllin s’e gjeta dot. Në rastin e parë që m’u dha, pyeta sekretaren e Xhimit, e cila (edhe ajo e habitur për padijen time) më tregoi se Xhoni nuk kishte yll në Hollywood dhe arsyen se përse…(?!) Çështje karantinimi për fajin e kryer jo të “vetëvrasjes” por të vdekjes nga përdorimi i drogës, gjë që shihej rreptësisht si një ligj i pashkruar, i cili lypte një kohë të caktuar për përmbushjen e afatit të “dënimit” të personit për arsyet më sipër.. O Zot, thashë me zë instinktivisht dhe ajo më hodhi një vështrim të çuditshëm, duke më pyetur, “Pse, ti nuk e dije”?! Ylli pa strehë, mendova atë mëngjes tek prisja Xhimin për t’i marrë një intervistë për programin “Dua më shumë Shqipërinë”, që do bëhej në Tiranë.

Xhimi erdhi e më takoi përzemërsisht, i shoqëruar nga dy pastorë gjermanë, të cilët m’u afruan shpërfillës. Të nesërmen nisesha për Nju Jork dhe më pas, pas tri vite e gjysmë, në Shqipëri. Pasi bëmë intervistën dhe përcollëm operatorin, më ftoi për një mëngjes me kafe, të cilin e quajti “Albanian Breakfast which doesn’t go fast”.. Pimë kafe dhe folëm për show-n “Acording to Jim”, më përcolli në kopsht: “Say hello to Timo, your father’s friend, sweety!”, i foli së bijës dyvjeçare, Jamison, duke më shtrënguar dorën fort si gjithmonë siç i pëlqen “Albanian way”. Fort!

U përqafuam miqësisht. Një ndjenjë e ngrohtë më përshkon sa herë takohem me të, që në krye të herës në Tiranë, kur po ai shtrëngim dore ma kishte shkrirë mpirjen. Nuk di nëse m’u pa a vërtet, një xixë loti pas atyre syve, kur më tha, sa do kishte dashur Adami ta shihte edhe njëherë vendlindjen, qytezën e tij. Duke fluturuar për Nju Jork, të nesërmen, shkrova poezinë kushtuar Xhon Belushit, “Ylli pa strehë.” Ja disa vargje…

YLLI PA STREHË

JOHN BELUSHIT

U enda natën në Hollywood Boulevard,

Shtrojën e famës shkela anefund,

Në koloninë e yjeve, pambarim atje,

Yllin tënd s’e pashë, Xhon, askund…!

Ku të jetë fshehur, si ta gjej,

Me atë shkëlqim që kurrë s’u fik?!

…

Mijëra milje larg, Ishullit të Martës,

Në Kodrën e Abelit prehet shtati yt,

Mbetur atje, si në skaj të botës,

Që e deshe, por s’të deshi ty…!

Ç’fat i keq, Zoti të ndëshkoi,

Që në zenit t’i këputi ëndrrat,

Kush të shpuri atij gjumi pa kthim,

Në Los Anxheles, qytetin e engjëjve?!

Ulërij, nga dhimbja sa s’shkalloj,

Pré e vdekjes, s’tu dhimb jeta, mik,

Ti, shqiptar i madh fat-tragjik,

Mit i Amerikës… mit!

…

(Pse ndëshkon aq vrazhdë fati ngaherë,

Më të pazakontët, thuaj pa dallim,

…

Kot t’i hamendësh të fshehtat e botës,

Se ç’sjell jeta, veç një Zot e di,

Trishton bulevardi si varrezë yjesh,

Ku mungon vezullimi yt.

Sa emra u gdhendën, e nuk janë më,

Me kohë janë shuar, mbuluar harresës…

…

Kureshtarë, këmbë turistësh pa pushim,

Shkelin yjet që s’iu soset fundi…

Ka një vend për ty, Xhon, në çdo shpirt,

Tej shkëlqimit flu të Hollywood-it.

***

Kaloi më pak se një vit dhe një mëngjes kur isha i shtrirë në shtrat nga një natë e gjatë dhe e vonët me miq, më zgjon një zile telefoni si sirenë (e kisha vënë në maksimumin e vet për të mos humbur së largu ndonjë telefonatë që mund të vinte nga Shqipëria, Vera a ndonjë shok e mik..) Brofa, pa mundur ta ndaja realitetin nga trazitë e ëndrrës (sa keq ose sa mirë t’i mbash mend ëndrrat…se edhe nëse janë tronditëse, ato sjellin pamje njerëzish që s’i kemi më.. nënë, atë, vëlla… dhe çmallemi kur na shfaqen…)

Mora receptorin ngathët dhe dëgjova një “Alo”, buçitës që: “Hiiii, Tiiiiimooooo! Good morning! Gess what? JOHN GOT THE STAR! I am so happy!” Zëri ishte i plotë, i ngritur thuajse në qiell… You made my day, Jim! – ishte gjithë sa munda të shpreh atë çast. Ky shkrim e gjen shtegun të shprehë një realitet të hidhur, duke përcjellë dhimbje e dëshpërim për humbje tragjike të jetëve, në udhëkryqe fatesh tragjikë e të ngjashëm e të pazakontë të disa artistëve të mëdhenj.. Afro 30 vite më pas, një tjetër yll i përmasave botërore, Odiseu shqiptar, aktori me famë të përbotshme si asnjë yll i Lindjes asokohe, Bekim Fehmiu, e caktoi vetë fatin e ikjes së tij nga kjo jetë… (Sigurisht, “të mëdhenjtë nuk gjykohen, ata e caktojnë vetë fatin e ikjes së tyre..”)

Një hije e tillë ia erri jetën Sandër Prosit, një portreti fisnik të kinemasë, Dhaskalit që solli shkronjat, diturinë… Por s’ndalet as këtu, për fat të keq, ai fatvrasës, që i mori jetën mikut dhe shokut tim të kursit, aktorit aq të veçantë e të hijshëm, Llazi Sërbo, të cilin e mposhti fataliteti dhe atë, si të përmbushej mallkimi i ikjes edhe i tij pas të mëdhenjve përngaherë (ai vetë ishte i tillë, jo veç në mundësi..)

Vetëvrasja nuk është si një shfaqje teatri, që përsëritet nga një natë në tjetrën por shfaqja e fundit e jetës, nën dritë të diellit. As nuk është një “virus” e as imitim, se jeta nuk është lojë, por një fatalitet, që shkaktohet nga trazime të forta, të fshehura e të akumuluara të individit thellë vetes. Ngjarje të tilla tronditëse, kur ndodhin, krijojnë te të tjerët idenë (bestyte) se janë destin, një fat i caktuar më parë, një gjë e shkruar, siç thotë populli… Po përse të tillë artistë të mëdhenj, ndodh t’i japin fund jetës…? Mos ndoshta për pasojë të mundimit drejt ngjitjes, (si ai i Sizifit..!) si shterje a humbje e kuptimit nga mbilodhja të karrierës artistike, distancimit prej saj, apo mos nga përkryerja e misionit në art, ku s’mbetet tjetër gjë për t’u thënë, dhe se çdo gjë më tej, s’ka asnjë kuptim e vlerë…artist s’ka tjetër majë a lartësi për të mbërritur, se e ka arritur finishin (!) Krizë e motivit të jetë shkaku i suicidit…?! A mos ndoshta, pesha e viteve, rrallimi i angazhimeve e i dëshirave apo zverdhja nga vetë absurdi i famës apo të gjitha së toku, të jenë shkaku? Një zot e di!

Suicide (specialists claim) does not have a single direct cause, but appears as a very complicated phenomenon for a multitude of things, which cannot be easily explained... a phenomenon dictated by different and special circumstances, or by genuine pathological problems. The actor's sensitivity, also due to the nature of the profession (entering and exiting from different characters is breaking like the colors of light in a hexagon), with stage emotions, can often cause strong and unforeseen shocks in some, psychic trauma.

The artist, perhaps, losing the meaning of existence, futility... (sometimes the lack of the cause itself, is the cause...) for fatality, in deep despair bids farewell to life. Nothing is absolute and no conjecture can determine the cause, let's leave it to the specialists in the field, but such tragedies happen and cause us pain and shock us even more than they should have happened before the price of high and immeasurable life.

***

John Belushi's star was placed on Hollywood Boulevard in 2004.

Galeria fotografike (

)

Në përputhje me standarded JTI

Escaped from the barracks, 'Big Brother' makes the strong decision for Vesa

Read

/ 2024-01-25 18:34:02Lifestyle

"I had 3 days to live", the resident of BBV3 confesses to Graciano about the health struggle: I did 4 surgeries... (VIDEO)

Read

/ 2024-01-25 18:30:16Lifestyle

Effects of cold weather on the skin: How to protect it?

Read

Iva Vaso / 2024-01-25 18:26:43Lifestyle

The separation of Elia Zaharias from Prince Leka, the former head of the Royal Court shows the reasons

Read

/ 2024-01-25 16:57:44Lifestyle

PHOTO/ Meritoni rubs the intimate part in the presence of the resident of "Big Brother VIP"

Read

/ 2024-01-25 13:37:59Lifestyle

Difficulty achieving a pregnancy? Find out how the new "Rodinia" test can help you

Read

/ 2024-01-25 13:26:12Lifestyle

Olsi Bylyku ​​makes a bet with Riken: Four couples will appear from BBV3, here are who they are

Read

/ 2024-01-25 11:15:37Lifestyle

What are the fastest growing jobs in Europe?

Read

/ 2024-01-25 10:54:50Lifestyle

Silicon Valley tycoons plan utopian city

Read

/ 2024-01-25 10:27:42Lifestyle

She beckons and Bardhi kisses her! Is the first couple being created in "Big Brother VIP"? (VIDEO)

Read

/ 2024-01-25 09:54:49Lifestyle