Whether it's the day your sister was born, the day you got a toy from your brother, or the first time you fell off your bike, you probably were around 3 or 4 years old when you first had your memory, while most of us, do not tend to remember anything before this age.
However, some adults may even recall memories from the age of 2, while others may not remember anything until the age of 7 or 8. Even the memories we have from the age of 3-7 are episodic.
Of the thousands of events we experience during our childhood, we will remember only a few, and even less when we grow up. This phenomenon known as "infantile amnesia" was observed by the father of psychoanalysis Sigmund Freud, and has remained a mystery to researchers for more than 100 years.
Years ago, scientists thought that children's brains could not create lasting memories. But now we know that babies as young as 6 months old can form short-term memories that last several minutes, and long-term memories that last for several weeks. Meanwhile 5-year-olds have memories that can last for years. But when we turn 7, we tend to start losing our earliest memories. During the first years of our lives, our brains make millions of connections (synapses) deep within an area known as the hippocampus. It is there that we form episodic memories. So memories of events that happened to us. Our previous memories are more in danger of being forgotten. But at the age of 11, our episodic memories gradually become more similar to adults, and continue to mature until our late adolescence.
Në vitin 1953, 27-vjeçari Henri Gustav Molaison (i njohur më shpesh si H.M.) iu nënshtrua neurokirurgjisë eksperimentale për të mbajtur nën kontroll sëmundjen e epilepsisë. Kirurgët ia hoqën hipokampusin dhe disa nga zona përreth kësaj pjesë të trurit.
Megjithëse operacioni i reduktoi krizat e tij epileptike, Molaison nuk mund të krijonte më kujtime të reja afatgjata. Gjithsesi, ai mund të kujtonte ende fakte rreth botës para operacionit. Para operacionit të Molaison, mendohej se kujtimet ruheshin në të gjithë trurin.
Por ajo ndërhyrje kirurgjikale e revolucionarizoi kuptimin tonë mbi kujtesën, duke treguar se hipokampusi është shumë i rëndësishëm për kujtimet episodike dhe autobiografike, dhe se pjesë të ndryshme të trurit, janë përgjegjëse për lloje të ndryshme të kujtesës.
Pasi kemi krijuar shumë lidhje të trurit gjatë fëmijërisë sonë, ne kemi shumë më tepër kujtime në vitet tona të hershme sesa gjatë moshës madhore. Ky proces njihet si “krasitja sinaptike”, versioni i seleksionimit natyror që bën truri.
Ky proces ndihmon për të skalitur në trurin tonë të fëmijërisë/adoleshencës një version më efikas të të rriturve, duke i zhdukur lidhjet e dobëta, të papërdorura apo të panevojshme dhe duke lënë lidhjet më të forta dhe më të dobishme për të mësuar më shumë.
Edhe kujtimet tona më të hershme mund të mos jenë kujtime, por përkundrazi ato janë formuar nga foto ose histori, edhe nëse bazohen në ngjarje reale. Por edhe më e habitshme: afro 40 për qind prej nesh, kanë krijuar plotësisht detaje të kujtesës sonë të parë.
Truri ynë nuk ka aftësinë për të ruajtur kujtimet episodike, derisa të jemi të paktën 2 vjeç. Ndoshta motra juaj ju tregoi një foto të tortës suaj të mrekullueshme të ditëlindjes së parë, apo nëna ju tregoi për kohën kur menduat se do të ishte qesharake të pikturonit vëllain tuaj. Kujtimet tona të hershme janë fluide. Sa herë që tregohet një histori, disa pjesë mund të humbasin ose ndryshohen, dhe mund të përfshihen pjesë më të reja. Si fëmijë, ne kemi shumë më tepër gjasa se sa të rriturit për t’i krijuar këto kujtime të rreme.
It is interesting that the average age at which we have our first memories can vary by 2 years between different cultures. While a young New Zealand Maori native may recall his participation in a tribal marriage as early as age 2 and a half, a South Korean adult may recall nothing until age 4 and a half.
The emphasis Maori puts on the past and the frequent retelling of family histories, makes them have the earliest memories compared to any other culture.
Also their very detailed style of storytelling, influences the way their children will remember in their later life. Meanwhile, cultures that value personal autonomy tend to have earlier memories than cultures that value social ties more.